บทที่ 320: ขอโทษทีนะ พอดีข้าเรียกพวกแล้วก็ใช้โปรโกงด้วย!

ส่วนเหยียนจื้อเฉียง… หันกลับไปมองอีกที คุณลุงท่านนี้กำลังหารือเรื่องความยาวของหนังหุ้มปลายอวัยวะเพศกับหวังฝานอยู่ และยังได้นัดแนะกันว่าอีกสองวันจะถือโอกาสทำผ่าตัดขลิบหนังหุ้มปลายอวัยวะเพศไปเลย หวังฝานย่อมตื่นเต้นอย่างยิ่ง ตั้งแต่ที่เขากลายเป็นเจ้าแห่งการเย็บแผล เขาก็รู้สึกมาตลอดว่าพรสวรรค์ของตนเองอาจจะไม่ได้อยู่ที่แผนกฉุกเฉิน แต่อยู่ที่แผนกศัลยกรรมระบบทางเดินปัสสาวะต่างหาก อย่างไรก็ตาม หัวหน้าหวงแห่งแผนกศัลยกรรมระบบทางเดินปัสสาวะไม่เคยให้โอกาสเขาเลย ฉินฉีอินก็รังเกียจเขา ยืนกรานว่าทุกเส้นจะต้องตกถึงมือของแพทย์แผนกศัลยกรรมระบบทางเดินปัสสาวะเท่านั้น หวังฝานอยากจะไปขอร่วมวงเย็บแผลคือเป็นเรื่องเพ้อฝัน หากเหยียนจื้อเฉียงยินยอมที่จะขลิบ เขาสามารถลดราคาให้ครึ่งหนึ่งสำหรับเส้นแรกได้เลย

อย่างไรก็ตาม สวี่ชิวก็ได้ขัดจังหวะทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว ผู้สูงอายุที่อายุเกินหกสิบปี หากเป็นเพียงแค่หนังหุ้มปลายอวัยวะเพศยาวเกินไปเฉยๆ อันที่จริงแล้วก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องขลิบอีกต่อไปแล้ว ของใช้ประจำวัน เหลือเพียงคำว่า “ของใช้” สามคำเท่านั้น เย็บเป็นปิกาจูก็แก้ปัญหาโรคเสื่อมตามวัยที่ทำให้ปัสสาวะแยกสายไม่ได้

“พี่สวี่ครับ เมื่อกี้ผมตรวจให้เขาแล้ว นอกจากตุ่มนูนใสรอบหัวองคชาตแล้ว ปลายท่อปัสสาวะก็แดงไปหมดเลย การอักเสบอาจจะค่อนข้างรุนแรง และยังเป็นซ้ำๆ ด้วย ยังไงก็ทำสักหน่อยดีกว่าครับ…” หวังฝานก็ไม่ใช่แพทย์ไร้จรรยาบรรณ ย่อมไม่สามารถคิดจะขลิบก็ขลิบได้ ต้องมีข้อบ่งชี้ในการผ่าตัด สวี่ชิวสวมถุงมือ แล้วก็ตั้งใจดูอยู่สองสามครั้ง รู้สึกว่าเหี่ยวเล็กน้อย บวมแดง และยังปนแผลเปื่อยเป็นจุดๆ เป็นอาการอักเสบของหัวองคชาตจริงๆ ด้วย และดูจากรอยโรคทั้งเก่าและใหม่นี้ ไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้งแน่ๆ

“งั้นก็ทำสักหน่อยแล้วกัน” สวี่ชิวกล่าว พูดจบ เขาก็ประเมินผลการรักษาหลังผ่าตัดต่อไป ด้วยระดับฝีมือการผ่าตัดของสวี่ชิว, การเพิ่มอัตราความสำเร็จ, การลดภาวะแทรกซ้อน และอื่นๆ ผลการฟื้นตัวของเหยียนจื้อเฉียงจึงดีอย่างน่าทึ่ง ผู้ป่วยทั่วไปในตอนนี้สามารถพยุงกำแพงเดินได้ร้อยกว่าเมตรก็ขอบคุณสวรรค์แล้ว ส่วนเหยียนจื้อเฉียง สามารถขึ้นลงบันไดได้แล้ว เมื่อคืนเขายังได้ไปดูผู้เข้าร่วมการทดลองอีกสามคนที่วอร์ดอื่นเป็นพิเศษ กอดอก ทำท่าทางเหมือนพี่ใหญ่ เดินวนอยู่ในห้องผู้ป่วยอยู่นาน ใบหน้าเต็มไปด้วยคำว่า “ฉันถูกหมอสวี่ผ่า”

“ฉันหายแล้ว” ท่าทีอวดเบ่งนั่น ไม่ได้ปิดบังเลยแม้แต่น้อย นี่ทำให้อีกสามคนอิจฉาจนตาลุกเป็นไฟ ล้วนเป็นการผ่าตัดเหมือนกัน ความเสี่ยงของเหยียนจื้อเฉียงสูงกว่า, ความยากมากกว่า ตามหลักแล้วยังไงก็ต้องนอนสักสิบวันแปดวันถึงจะลงจากเตียงได้ไม่ใช่เหรอ? แต่ผลปรากฏว่า… พวกเขายังคงนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยอาศัยยาแก้ปวดประทังชีวิต ส่วนเหยียนจื้อเฉียงกลับอิ่มหนำสำราญจนคิดเรื่องลามก กำลังใคร่ครวญเรื่องการผ่าตัดตกแต่งน้องชายแล้ว นี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมตอนตรวจวอร์ดเมื่อเช้านี้ ผู้ป่วยสามคนนี้ถึงได้จ้องมองสวี่ชิวแล้วกลืนน้ำลายไม่หยุด