บทที่ 334: การวินิจฉัยสุดท้าย! รอยโรคที่ผิดปกติและซับซ้อน!

ห้าหกปีก่อน หวังฝานเป็นเพียงนักศึกษาแพทย์ที่มาฝึกงานที่โรงพยาบาลอันดับหนึ่งหลินไห่ ตอนนั้นเขาไม่ค่อยพูดจา ในฐานะอาจารย์ผู้สอนของหวังผิง เวลาที่ตั้งคำถาม, ถามถึงเคสผู้ป่วย นักศึกษาแพทย์ฝึกหัดคนอื่นๆ ก็จะอ้าปากพูดสองสามประโยค มีเพียงหวังฝานที่ขอบตาดำคล้ำ เหม่อลอย จนกระทั่งมีครั้งหนึ่ง ทางแผนกฉุกเฉินมีผู้ป่วยที่น่าจะเป็นโรคข้ออักเสบเข้ามา ลักษณะเด่นคือปวดหลายแห่งทั่วร่างกาย และยังมาพร้อมกับความไวต่อความเจ็บปวดที่เพิ่มขึ้น และอื่นๆ ทางแผนกฉุกเฉินสงสัยว่าเป็นโรคข้ออักเสบรูมาตอยด์ หรือไม่ก็กลุ่มอาการอ่อนเพลียเรื้อรัง และต้องการจะส่งต่อไปยังแผนกโรคข้อและรูมาติซึม

แต่ผลปรากฏว่า หวังฝานกลับเอ่ยปากขึ้นมาทันที บอกว่าผู้ป่วยมีอาการคล้ายกับ “โรคไฟโบรมัยอัลเจีย” หวังผิงในตอนนั้นอึ้งไปเล็กน้อย นึกย้อนกลับไปอย่างละเอียด ทันใดนั้นก็พบว่าโรคไฟโบรมัยอัลเจียนั้นน่าเชื่อถือกว่าการวินิจฉัยอย่างโรคข้ออักเสบรูมาตอยด์มากนัก เขาจึงได้พานักศึกษาแพทย์ฝึกหัดคนอื่นๆ ไปตรวจวอร์ดผู้ป่วยอีกครั้ง พร้อมกันนั้นก็ได้เรียกแพทย์จากแผนกโรคข้อและรูมาติซึมมาประชุมปรึกษา และในที่สุดก็สอดคล้องกับการวินิจฉัย หวังผิงประหลาดใจระคนยินดี กลับมาที่แผนกก็ชมเชยหวังฝาน

พูดไปสองสามประโยค หวังผิงก็เห็นกลุ่มอาการวิโอต์บนคอมพิวเตอร์ ชื่อทางวิทยาศาสตร์คือ Wiskott-Aldrich syndrome โรคนี้เป็นกลุ่มอาการที่ครอบคลุมหลายสาขาวิชาทั้งพันธุกรรม ภูมิคุ้มกัน โลหิตวิทยา และเนื้องอกวิทยา และยังเป็นแนวหน้าของวงการวิชาการ ในประเทศถึงขนาดที่ยังไม่มีการตั้งชื่อ หวังผิงจึงได้ทับศัพท์มันเป็นกลุ่มอาการวิโอต์ เขาถามขึ้นมาลอยๆ ว่าใครรู้จักกลุ่มอาการวิโอต์บ้าง เป็นไปตามคาด นักศึกษาแพทย์ฝึกหัดทุกคนต่างก็มีสีหน้างุนงง หวังผิงเพิ่งจะต้องการจะใช้โอกาสนี้ตำหนินักศึกษาที่ไม่ขวนขวายทำความเข้าใจวิชาการแนวหน้า มุมห้องหวังฝานก็ยกมือขึ้นอย่างเงียบๆ จากนั้น หวังฝานไม่เพียงแต่พูดชื่อเต็มของกลุ่มอาการวิโอต์ “Wiskott-Aldrich syndrome” ออกมา แต่ยังได้กล่าวถึงลักษณะเด่นสามประการของมันคือ โรคผิวหนังอักเสบเรื้อรัง ภาวะเกล็ดเลือดต่ำ และความผิดปกติทางภูมิคุ้มกันร่วม เป็นโรคทางพันธุกรรมที่ถ่ายทอดทางโครโมโซมเพศแบบลักษณะด้อย…

หวังผิงตกตะลึงราวกับเห็นเทพเจ้า หวังฝานดูเหมือนจะรู้สึกว่ายังไม่พอ ยังได้ชี้ไปยังหนังสือหนาเจ็ดร้อยกว่าหน้าที่อยู่ข้างโต๊ะของหวังผิง แล้วกล่าวว่า “อยู่ที่หน้า 327 บรรทัดที่สองใต้หัวข้อใหญ่ครับ” หวังผิงเปิดดูอย่างตื่นตระหนก ก็พบว่าหน้า 327 บันทึกโรคหายากนี้ไว้จริงๆ นับแต่นั้นมา คำถามทั้งหมดตอนตรวจวอร์ด หวังผิงก็จะข้ามหวังฝานไป เพราะสำหรับเขาแล้วมันง่ายเกินไป ต้องเหลือโอกาสให้เด็กฝึกงานคนอื่นๆ บ้าง จนกระทั่งฝึกงานจบ หวังผิงก็ได้เก็บหวังฝานอัจฉริยะผู้นี้ไว้เป็นกรณีพิเศษ

หลายเดือนต่อมา หวังผิงถึงได้รู้ว่า ที่ตอนนั้นหวังฝานสามารถโพล่งคำว่า “โรคไฟโบรมัยอัลเจีย” ออกมาได้ ก็เป็นเพราะว่าตอนนั้นเขากำลังยุ่งอยู่กับการสอบเข้า ป.โท คืนก่อนหน้าเพิ่งจะทบทวนถึงโรคนี้พอดี ส่วนกลุ่มอาการวิโอต์… นั่นเป็นเพราะว่าตอนที่เขาและนักศึกษาแพทย์ฝึกหัดคนอื่นๆ ไปหาแพทย์แผนกโรคข้อและรูมาติซึมเพื่อประชุมปรึกษา เขาอยู่ที่แผนกเบื่อๆ ก็เลยบังเอิญเห็นกลุ่มอาการวิโอต์บนคอมพิวเตอร์ของหวังผิง รู้สึกว่าพูดได้ค่อนข้างคลุมเครือ ก็เลยพลิกเปิดหนังสือข้างๆ ดูอยู่นาน ไม่เข้าใจอะไรเลย จบเรื่องก็จำได้แค่เลขหน้าสารบัญเท่านั้น ตอนที่เขาถูกถามคำถามแล้วก้มหน้าไม่พูดอะไร ก็เป็นเพราะว่าเขาไม่รู้จริงๆ ไม่ใช่ว่าไม่ใส่ใจที่จะตอบ…