บทที่ 337: ความแม่นยำเทียบเท่าหุ่นยนต์! ทุกมีดคือศิลปะที่สมบูรณ์แบบ!

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด— ท่ามกลางเสียงการทำงานของเครื่องมือที่ดังรอบทิศทาง สวี่ชิวได้กรีดเปิดเนื้อเยื่อทีละชิ้น การค้นหาเนื้องอกในสมอง ก็ไม่ต่างอะไรกับการปอกเปลือกหัวหอม ความอดทน, ความละเอียด, และสมาธิ ขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไปไม่ได้เลย

เมื่อลอกเยื่อหุ้มสมองอารัคนอยด์ที่หนาตัวขึ้นและมีสีขาวขุ่นออก หลอดเลือดหลายเส้นก็หลุดพ้นจากพันธนาการ และกระโดดออกมาจากข้างใน มองดูคร่าวๆ ก็มีทั้งหลอดเลือดดำใหญ่ของสมอง, หลอดเลือดดำฐาน, หลอดเลือดดำท้ายทอยด้านใน, หลอดเลือดดำภายในสมองทั้งสองข้าง และหลอดเลือดดำส่วนกลางหน้าสมองน้อย… สวี่ชิวทำการแยกอย่างละเอียด และทำเครื่องหมายอย่างจริงจัง

“เจอแล้ว” สิบนาทีต่อมา สวี่ชิวทำความสะอาดพื้นที่ผ่าตัดเสร็จสิ้น และภายใต้กล้องจุลทรรศน์ผ่าตัด ก็ได้เห็นตัวการที่ก่อให้เกิดอาการป่วยทั้งหมด นี่คือเนื้องอกเล็กๆ ก้อนหนึ่ง, สีม่วงแดง, ไม่มีเยื่อหุ้ม, และเกาะติดกับโครงสร้างโดยรอบอย่างรุนแรง, ขอบล่างแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับสมองน้อยส่วนเวอร์มิส, แยกแยะไม่ชัดเจน ก็ไม่น่าแปลกใจที่มันจะทำให้เกิดโรคเบาจืด, ภาวะเสียการสื่อความแบบไม่พูด และอื่นๆ แม้จะเล็ก แต่การเกาะติดของเนื้องอก ก็ได้ทำให้เกิดการรุกรานของไฮโปทาลามัส, บริเวณควอดริเจมินัลก็ได้รับผลกระทบไปด้วย ทำให้เกิดความผิดปกติในการเคลื่อนไหวของลูกตาทั้งสองข้างขึ้นบนและลงล่างพร้อมกัน, เกิดกลุ่มอาการควอดริเจมินัล… หากปล่อยให้ล่าช้าต่อไป จนถึงการติดตามผลครั้งต่อไป เขาอาจจะหลับไปไม่ตื่น และกลายเป็นสภาพกึ่งเจ้าชายนิทราไปแล้ว

เมื่อคิดถึงจุดนี้ แพทย์ศัลยกรรมสมองที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็มีสีหน้าเคร่งขรึม “รุนแรงขนาดนี้เลยเหรอ…”

“เนื้องอกนี้เล็กเกินไป โดยทั่วไปแล้วก็จะแนะนำให้ติดตามอาการ ไม่คิดว่าผลที่ตามมาจะใหญ่หลวงขนาดนี้”