บทที่ 349: ผู้ก่อตั้งลงมือผ่าตัดเอง โชคดีสุดขีด!

ในห้องผู้ป่วย โจเซฟมองดูหยางอวี้เอินที่เจ็บจนแสยะปากด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์ แล้วเอ่ยถาม “เธอก็เจ็บอยู่เห็นๆ แล้วจะวิ่งทำไม?”

“ตอนแรกฉันก็ไม่อยากจะวิ่งหรอกค่ะ แต่รอบๆ มีแต่คนพูดว่าไอดอลเก่งมาก ฉันก็คิดว่าปล่อยให้เขาเสียหน้าไม่ได้ ก็เลยหยุดไม่ได้แล้วค่ะ” หยางอวี้เอินเจ็บปวดไปชั่วขณะ หลังจากปิดประตูแล้วก็นวดต้นขาของตนเอง

“สมน้ำหน้า” โจเซฟนอนกลับลงไปบนเตียงผู้ป่วย กล่าวเหน็บแนมอย่างไม่เกรงใจ อาการบาดเจ็บของหยางอวี้เอินเบากว่าโฉวโปเล็กน้อย วิ่งไปสองก้าวเท่านั้น อย่างมากก็แค่กระดูกหักซ้ำ หรือไม่ก็กระดูกซี่โครงที่ยึดไว้แล้วหักจนทำให้เกิดภาวะลมในช่องอก มีแพทย์ชื่อดังอยู่เป็นกอง และยังมีสวี่ชิวคอยดูแลอยู่ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงมากนัก อุบัติเหตุทางรถยนต์ในครั้งนั้น รถที่ก่อเหตุชนเข้าที่ท้ายรถพอดี หลังจากหมุนคว้างกลางอากาศสองสามรอบก็ตกลงสู่พื้นอย่างมั่นคง เหมือนกับการแสดงกายกรรม ดังนั้น ระดับความรุนแรงของอาการบาดเจ็บของโจเซฟที่อยู่เบาะหลังและอีกสองคนที่อยู่เบาะหน้าถึงได้แตกต่างกันมากขนาดนี้ นี่ก็คือความแตกต่างของการคาดและไม่คาดเข็มขัดนิรภัย

“แล้วคนในรถคันนั้นเป็นยังไงบ้าง?” โจเซฟนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้ ก็เอ่ยถาม หยางอวี้เอินหาเก้าอี้มานั่งลง แล้วกล่าว “ผู้ก่อเหตุเหรอคะ? เขาก็ยังรอดอยู่ ตำรวจเฝ้าอยู่นอกห้องผู้ป่วย รอให้อาการของเขาคงที่อีกหน่อย คาดว่าก็คงจะถูกส่งต่อไปยังฝั่งตำรวจแล้ว”

“สถานการณ์ของเขาแบบนี้ ต้องถูกตั้งข้อหาฆ่าคนตายโดยเจตนาแน่ๆ ประกอบกับมีคนถูกชนตาย อิทธิพลทางสังคมก็เลวร้ายมาก อย่างน้อยก็ต้องโดนตัดสินจำคุกสิบกว่าปี”