บทที่ 381: ตัวชี้วัดก่อนผ่าตัดข้อสุดท้าย: สวี่ชิวจะเห็นด้วยหรือไม่!

ตามความชอบส่วนตัวแล้ว ผู้อำนวยการทั้งสองย่อมหวังให้สวี่ชิวทิ้งจางซาน แล้วมาทุ่มเทให้กับเกาเจวียน แต่เห็นได้ชัดว่านั่นไม่สอดคล้องกับสถานการณ์ความเป็นจริง

“ผมจะไปเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง” หวังผิงกล่าวด้วยแววตาที่ลึกล้ำ “การผ่าตัดครั้งนี้มีความเสี่ยงสูงมากจริงๆ ความยากไม่ได้อยู่ที่ตัวผู้ผ่าตัดหลักเท่านั้น แต่อยู่ที่การดมยาสลบด้วย ต้องดูว่าจะสามารถเกลี้ยกล่อมให้ญาติยอมล้มเลิกการผ่าตัดได้หรือไม่”

ด้วยสภาพร่างกายของเกาเจวียนในปัจจุบัน มีความเป็นไปได้สูงมากที่เธอจะเสียชีวิตบนเตียงผ่าตัด ทันทีที่ให้ยาสลบ เธออาจจะยังไม่ทันสลบ ก็เกิดภาวะกล้ามเนื้อหัวใจตาย, หัวใจสั่นพลิ้ว, หยุดเต้นกระทันหัน, หรือภาวะหายใจล้มเหลว, ภาวะลิ่มเลือดอุดกั้นในปอด, ภาวะอวัยวะล้มเหลว และอื่นๆ... ไม่ต้องพูดถึงความเสียหายที่มากขึ้นหลังจากการลงมีดผ่าตัด ผ่าตัดแล้วตายคาที่ แม้การรักษาแบบประคับประคองจะไม่มีความหมายมากนัก แต่อย่างน้อยก็ยังสามารถยื้อเวลาไปได้อีกหนึ่งถึงสองสัปดาห์

“อย่างน้อยที่สุด การรักษาแบบประคับประคอง ก็ยังเหลือเวลาให้ครอบครัวและผู้ป่วยได้บอกลากัน” หวังผิงกล่าวหลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วน ผู้อำนวยการเจียงพยักหน้า เห็นด้วยกับวิธีการนี้

ไม่นาน ผู้อำนวยการทั้งสองก็ได้เรียกครอบครัวของผู้ป่วยมาประชุมเพื่อแจ้งข้อมูลก่อนการผ่าตัดเป็นครั้งสุดท้าย ในที่ประชุม หวังผิงได้ย้ำถึงความเสี่ยงของการดมยาสลบครั้งแล้วครั้งเล่า เช่น ภาวะการหายใจถูกกด, ภาวะการไหลเวียนโลหิตถูกกด, ความดันโลหิตต่ำ... แต่ละอย่างล้วนอันตรายถึงชีวิต ไม่ต่างอะไรกับการไปเต้นดิสโก้ข้างๆ บัญชีหนังหมาของพญายม แล้วยังจะหันไปถามพญายมว่าจะเต้นด้วยกันไหม การวิเคราะห์อย่างมืออาชีพและเยือกเย็นของหวังผิงได้ผลอย่างยิ่ง สีหน้าของญาติผู้ป่วยซีดขาวราวกับกระดาษอย่างรวดเร็ว ตัวสั่นด้วยความกลัว ดวงตาค่อยๆ สิ้นหวัง ทั้งร่างเหมือนคนไร้วิญญาณ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง หวังผิงถอนหายใจในใจ ในที่สุดก็เกลี้ยกล่อมสำเร็จ...