บทที่ 447: ตราบใดที่สามารถช่วยคนได้ ชื่อเสียงข้าไม่สนใจ!

ถงเหยียนมองดูอาคารนอกหน้าต่าง ทันใดนั้นก็ชะงักไป ท่ามกลางหมู่ตึกที่ดูน่าเกรงขาม ด้านบนมีธงแดงพลิ้วไสว ป้ายที่แขวนอยู่สองข้าง เขียนด้วยตัวอักษรสีดำขรึมว่า “ศาลากลางเมืองหลินไห่”

“ศาลากลางเมือง?” ถงเหยียนมองสวี่ชิวอย่างประหลาดใจ เธอรู้ดีว่าแพทย์คนนี้มีพลังอำนาจมาก แต่การมาที่ศาลากลางเมืองโดยตรงแบบนี้ มันช่างมีอิทธิพลเกินไปแล้ว...

“เข้าไปเถอะ” สวี่ชิวลงจากรถ ทหารยามที่พกอาวุธครบมือที่หน้าประตูเมื่อเห็นว่าเป็นชายหนุ่มรูปงามที่เบื้องบนสั่งมาเป็นพิเศษ ก็รีบปล่อยให้ผ่านไปทันที เดินผ่านหน่วยงานต่างๆ มาตลอดทาง สวี่ชิวนำถงเหยียนมาถึงห้องทำงานของนายกเทศมนตรี ก๊อก ก๊อก ก๊อก— “เชิญเข้ามา” เสียงตอบรับที่สงบดังมาจากข้างใน

หลังจากผลักประตูเข้าไป กลิ่นหมึกหอมกรุ่นก็โชยมาปะทะจมูก ที่เห็นคือชั้นหนังสือสองแถว หน้าโต๊ะทำงานด้านในสุด ยังมีคนนั่งอยู่อีกสองคน ในตอนนี้ต่างก็ลุกขึ้นยืน ต้อนรับสวี่ชิวอย่างอบอุ่น “คุณหมอสวี่ครับ เวลาของคุณมีค่ามากกว่าของผมเสียอีก” น้ำเสียงของนายกเทศมนตรีเมืองหลินไห่เป็นกันเอง “เสี่ยวสวี่ พอดีเลยผมมาหารือกับท่านนายกเทศมนตรีหลี่ว์เรื่องสวนอุตสาหกรรมหลอดเลือดขนาดเล็กหลินไห่ คุณมาพอดีเลย!” ฟู่ชิงที่มีผมขาวแซมอยู่สองข้างขมับยิ้มอย่างใจดี เชิญสวี่ชิวให้นั่งลง

ถงเหยียนที่อยู่ข้างๆ มองดูอย่างตะลึงงัน บุคคลทั้งสองที่ปกติจะเห็นได้แต่ในข่าว ออกสื่อทีไรก็ทำหน้าเคร่งขรึมไม่ยิ้มแย้ม แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าสวี่ชิว กลับไม่มีท่าทีถือตัวแม้แต่น้อย ราวกับเป็นชายชราธรรมดาๆ ที่อยู่ตามหัวมุมถนนในหมู่บ้าน นายกเทศมนตรีเมืองหลินไห่ก็แล้วไป แต่เลขาธิการอันดับหนึ่งของมณฑลไป๋อวิ๋นถีงกับก็เป็นเช่นนี้! ชั่วขณะหนึ่ง เธอก็รู้สึกสะท้อนใจอย่างยิ่ง อาชีพแพทย์นี้ ขีดจำกัดสูงสุดมันสูงเกินไปแล้ว เธอเป็นผู้แทนยา ต่อให้ไต่เต้าไปสูงแค่ไหน สำหรับคนนอกแล้ว ก็เป็นเพียงแค่มีเงินมากขึ้นเท่านั้น ไม่ได้มีสถานะที่แท้จริงอะไร แต่แพทย์กลับแตกต่างออกไป ตราบใดที่ฝีมือดีพอ ก็ย่อมสามารถสร้างสัมพันธ์กับผู้มีอำนาจต่างๆ ได้อย่างแน่นอน คนเรากินข้าวปลาอาหาร หลีกเลี่ยงวันที่จะป่วยไม่ได้ ต่อให้ไม่มีอุบัติเหตุต่างๆ อายุมากขึ้นใครบ้างที่ร่างกายจะไม่มีปัญหา การผูกมิตรกับแพทย์อย่างสวี่ชิว พูดได้อย่างไม่เกินจริงเลยว่า ก็เหมือนกับการมียันต์คุ้มภัยเพิ่มอีกหนึ่งใบ!