บทที่ 456: คำขอบคุณจากใจจริง! แพทย์ในตำนาน!

“แค่ก...”

หวังเซิ่งเต๋อไอออกมาเบาๆ สีหน้าที่ดูทั้งเจ็บปวดและเพลิดเพลินในเวลาเดียวกันนี้ช่างดูไม่สง่างามเอาเสียเลย ไม่ใช่ว่าเขาห่วงชื่อเสียงของโจเซฟและคนอื่นๆ แต่ที่สำคัญคือไม่อยากให้มีข่าวลือแปลกๆ เกี่ยวกับโรงพยาบาลหลินไห่แพร่ออกไป

เช่น “ใครมาโรงพยาบาลหลินไห่ก็จะกลายเป็นคนบ้า”

มิฉะนั้นแล้ว หากแพทย์ชื่อดังจากทั่วโลกเกิดระแวงขึ้นมา การรวบรวมคนเก่งเข้าสารบบก็จะยิ่งมีอุปสรรคเพิ่มขึ้น

“คุณหมอ สามีของฉันเป็นยังไงบ้างคะ”