บทที่ 462: เมตตาธรรมและศิลปะแห่งการรักษา

สวี่ชิวที่นั่งอยู่ตรงข้ามขมวดคิ้วเล็กน้อย

ด้วยประสบการณ์การแยกแยะกลิ่นระดับปรมาจารย์ ทำให้ประสาทสัมผัสในการรับกลิ่นและการรับรู้ของเขาเฉียบคมขึ้นอย่างมาก

ด้วยเหตุนี้ กลิ่นแอมโมเนียจางๆ ในอากาศจึงลอยเข้ามาแตะจมูกของเขาทันที

ในขณะเดียวกัน ใบหน้าของคนไข้หญิงก็แดงก่ำขึ้นมาทันที เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างตื่นตระหนกทำอะไรไม่ถูก

สวี่ชิวไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร เขาลุกขึ้นหยิบเสื้อกาวน์สีขาวตัวหนึ่งจากที่แขวนบนผนังข้างๆ แล้วนำไปคลุมที่ขาของผู้หญิงคนนั้น