บทที่ 507: ตายก็ตายสิ ฉันไม่กลัวตาย!

“นายรู้ไหมว่าเวลาของคุณหมอสวี่มีค่าแค่ไหน” หวังฝานพูดขึ้นอย่างเดือดดาล

“แล้วจะทำไมล่ะ พวกหมอก็มีหน้าที่รักษาคนไข้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”

หลิวซู่ซู่ส่งสายตาให้กำลังใจหวังฝาน กำลังจะอ้าปากพูด แต่สวี่ชิวก็เข้ามาขวางไว้ข้างหน้าพวกเขา

การรับมือกับคนไข้ประเภทนี้ ประสบการณ์ของพวกเขายังน้อยเกินไป

สวี่ชิวกล่าวอย่างเรียบเฉย “ถ้าไม่รักษาโรคให้หาย แล้วนายจะไปทำตามความฝันได้อย่างไร”