บทที่ 524: โรงพยาบาลรักษาใจคนไม่ได้

ใบหน้าของเว่ย์ติ้งเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวแดง

เขาไม่เคยถูกใครชี้หน้าด่ามาก่อน ในตอนนี้เขามองเจียงม่ายด้วยความตกใจ ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

แต่เขาก็กลับมาได้สติอย่างรวดเร็ว ใบหน้าดำคล้ำ กล่าวเสียงต่ำ “แกมีสิทธิ์อะไรมาด่าฉัน ฉันกำลังทำธุรกิจ เพื่อนร่วมรุ่นของฉันได้แต่โทรศัพท์ขอเงินพ่อแม่ หาเงินไม่ได้สักสตางค์เดียว ฉันมีความสามารถมากกว่าพวกเขา!”

เจียงม่ายหัวเราะเยาะ “เหอะ นายมีความสามารถแน่นอน ตอนที่นักศึกษาควรจะแข่งขันกันเรื่องผลการเรียน นายกลับกลัวว่าจะเรียนสู้คนอื่นไม่ได้ ก็เลยไปหาสิ่งที่เรียกว่าธุรกิจที่ไม่มีใครยุ่งเกี่ยว มาใช้สิ่งนี้มาเปรียบเทียบกับคนอื่น ราวกับว่าตัวเองสูงส่งกว่าคนอื่นแล้วอย่างนั้น แต่ทำไมนายไม่ไปเทียบกับนักธุรกิจตัวจริงล่ะ

เอาธุรกิจเล็กๆ ของนายมาเทียบกับนักศึกษา นายไม่อายบ้างเหรอ ขอเพียงแค่วิ่งอยู่ในลู่ที่ไม่มีใคร นายแค่ทำผลงานออกมานิดหน่อย ก็เหมือนกับว่าเหนือกว่าคนวัยเดียวกันไปมากแล้ว แต่ทำไมนายไม่ไปอยู่ในลู่ปกติ แล้วไปแข่งกับคนวัยเดียวกันดูล่ะ”