บทที่ 56: ช่วยชีวิตคนนั้นง่าย แต่การกอบกู้ความไว้เนื้อเชื่อใจระหว่างแพทย์กับผู้ป่วยนั้น ยากยิ่ง

“ติ๊ง!”

“ขอแสดงความยินดี คุณทำการผ่าตัดซ่อมแซมหัวใจฉีกขาดสำเร็จหนึ่งครั้ง!”

“ระดับคะแนน: A+ (ขั้นตอนการเปิดช่องอกและอื่นๆ ทำโดยผู้อื่น)”

“ค่าประสบการณ์ +35!”

“ขอแสดงความยินดี คุณทำการสุ่มรางวัลครบยี่สิบครั้ง ปลดล็อกฟังก์ชันใหม่ *1! กลุ่มรางวัลสำหรับการสุ่มได้รับการอัปเกรด!”

“ค่าประสบการณ์ที่ต้องใช้เพื่อรับรางวัลครั้งต่อไป: 5/200!”

สวี่ชิวอุทานในใจ “ให้ตายสิ” กลุ่มรางวัลอัปเกรดจริงๆ ด้วย นี่การสุ่มรางวัลก็ขึ้นราคาเป็น 200 ค่าประสบการณ์ต่อครั้งแล้ว!

แต่ทว่า เขาสนใจฟังก์ชันใหม่มากกว่า สวี่ชิวรีบเปิดระบบขึ้นมาดู ปรากฏว่า หลังการผ่าตัดแต่ละชนิดที่เขาเชี่ยวชาญ ได้มีเครื่องหมายจุดไข่ปลาเล็กๆ เพิ่มขึ้นมา เมื่อคลิกที่จุดไข่ปลา ทักษะการฟื้นฟูกระดูกระดับปรมาจารย์: โรงพยาบาลอันดับหนึ่งหลินไห่ อันดับ 1, เมืองหลินไห่ อันดับ 1, มณฑลไป๋อวิ๋น อันดับ 1, ประเทศต้าเซี่ย อันดับ 7, ทั่วโลก อันดับ 213 ทักษะการซ่อมแซมหัวใจฉีกขาดระดับปรมาจารย์: โรงพยาบาลอันดับหนึ่งหลินไห่ อันดับ 1, เมืองหลินไห่ อันดับ 3, มณฑลไป๋อวิ๋น อันดับ 17, ประเทศต้าเซี่ย อันดับ 149, ทั่วโลก: 1000+ ...

สวี่ชิวประหลาดใจ เป็นระบบจัดอันดับ! แม้จะไม่รู้ว่าระบบใช้วิธีใดในการวัดผลฝีมือทางการแพทย์ แต่การจัดอันดับนี้ก็ค่อนข้างจะน่าเชื่อถือ เช่น ทักษะการฟื้นฟูกระดูก การผ่าตัดชนิดนี้ ความยากมหาศาล แพทย์ที่ทำได้แต่เดิมก็น้อยอยู่แล้ว บวกกับ ส่วนใหญ่เป็นแพทย์ต่างชาติที่ทำการวิจัย ในประเทศเพิ่งจะเริ่มต้นได้ไม่นาน ดังนั้น เขาจึงสามารถติดอันดับต้นๆ ของทั้งมณฑล กระทั่งทั้งประเทศได้ แต่พอไปอยู่ระดับโลก ก็ตกลงไปอยู่นอกอันดับสองร้อยแล้ว

และทักษะการซ่อมแซมหัวใจฉีกขาดระดับปรมาจารย์ที่เหมือนกัน... แผนกศัลยกรรมหัวใจของทุกโรงพยาบาลต่างก็ทำกันอยู่ แพทย์ที่ทำได้มีมากมาย ภายใต้ฐานจำนวนที่มหาศาล ย่อมมีผู้มีความสามารถโดดเด่นขึ้นมามากมายโดยธรรมชาติ ดังนั้น ไม่ว่าจะเป็นอันดับในประเทศ หรืออันดับทั่วโลก ก็ไม่ได้โดดเด่นเท่าไหร่

“ดูเหมือนว่า ต้องเอาการฝึกผ่าตัดเข้ามาอยู่ในตารางประจำวันแล้ว”

...

เก็บความคิดกลับมา สวี่ชิวก็มาถึงตึกผู้ป่วยนอกอีกครั้ง ในตอนนี้คราบเลือดได้ถูกทำความสะอาดจนหมดจดแล้ว มองไม่ออกเลยว่า เมื่อชั่วโมงกว่าๆ ก่อน ที่นี่ได้เกิดเหตุฆาตกรรมไม่เลือกหน้าขึ้น

เพียงแต่ ในตอนนี้ตึกผู้ป่วยนอกกลับดูเงียบเหงาอย่างยิ่ง ตำรวจจำนวนมากยืนอยู่นอกโรงพยาบาล ยังมีนักข่าวอีกหลายคน กำลังสัมภาษณ์หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ของโรงพยาบาล

ทันใดนั้น นักข่าวคนหนึ่งก็เห็นสวี่ชิวและคนอื่นๆ “ผ่าตัดเสร็จแล้วเหรอ?”

“เร็วเข้า ไปสัมภาษณ์!” ถูกแพทย์, พยาบาล และคนไข้กลุ่มหนึ่งห้อมล้อมอยู่ สวี่ชิวอยากจะไม่เป็นที่สังเกตก็ยาก! ดังนั้น ในชั่วพริบตา นักข่าวก็กรูเข้ามา ล้อมที่นี่จนแน่นขนัด

“ขอเรียนถามว่าการผ่าตัดของหัวหน้าข่งสำเร็จไหมคะ?”

“หัวหน้าข่งพ้นขีดอันตรายแล้วหรือยังคะ?” ไมโครโฟนอันแล้วอันเล่า จ่อไปที่ปากของหัวหน้าเจิ้งผมขาวโพลน แม้ว่าสวี่ชิวจะอยู่ตรงกลาง แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไรเขาก็ดูเหมือนกับเด็กใหม่ที่มาปะปนอยู่ในการผ่าตัด ไม่มีใครจะเชื่อมโยงเขาเข้ากับศัลยแพทย์หลักได้เลย

หัวหน้าเจิ้งตะโกนจนเสียงแหบแห้ง “ไม่ใช่ผม ไม่ใช่ผม คือคุณหมอสวี่ชิวที่อยู่ข้างๆ!” เหล่านักข่าวต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน บางคนที่ไหวตัวทัน รีบหันกล้องไปยังสวี่ชิวทันที

“คุณหมอสวี่คะ ขอเรียนถามว่าหัวหน้าข่งพ้นขีดอันตรายแล้วหรือยังคะ?” เมื่อเผชิญหน้ากับกล้อง สีหน้าของสวี่ชิวไม่มีการเปลี่ยนแปลงมากนัก กล่าวอย่างเรียบเฉย “การผ่าตัดสำเร็จแล้ว ตอนนี้ย้ายไปไอซียูแล้วครับ” ฝูงชนพลันระเบิดเสียงปรบมือออกมา

ในตอนนี้ก็มีนักข่าวถามขึ้นอีก “คุณหมอสวี่คะ สำหรับเหตุการณ์รุนแรงในโรงพยาบาลที่สร้างผลกระทบต่อสังคมอย่างใหญ่หลวงในครั้งนี้ คุณมีความคิดเห็นอย่างไรบ้างคะ?” เมื่อได้ยินคำถามนี้ ในดวงตาของสวี่ชิวก็ฉายแววเศร้าสร้อยขึ้นมา เขาเงยหน้าขึ้น มองไปยังกล้องแล้วกล่าว “มีดเล่มหนึ่ง กรีดเปิดหัวใจ การจะซ่อมแซมนั้นไม่ยาก แต่หากกรีดเปิดใจคน การจะซ่อมแซมความไว้เนื้อเชื่อใจระหว่างแพทย์กับผู้ป่วยอีกครั้งนั้น ไม่ง่ายเลย”

คำพูดนี้ พูดโดนใจของทุกคน! ฝูงชนพลันเดือดดาลขึ้นมาทันที อารมณ์โกรธแค้นพลุ่งพล่าน ต่างก็กรูเข้ามาแสดงความคิดเห็น: “พูดได้ดี!”

“เสนอให้ลงโทษฆาตกรอย่างรุนแรง! นี่ไม่ใช่เหตุรุนแรงในโรงพยาบาล นี่คือการฆาตกรรมโดยไตร่ตรองไว้ก่อน เป็นการฆ่าคนไม่เลือกหน้า!”

“หัวหน้าข่งเป็นหมอที่ดี เมื่อสิบปีก่อนช่วยชีวิตฉันไว้ ต้องตัดสินประหารชีวิตไอ้ฆาตกรคนนั้น!”

...

...

สัมภาษณ์ไปได้ครึ่งทาง สวี่ชิวก็ปะปนเข้าไปในฝูงชน แล้วแอบย่องกลับไปยังห้องทำงานแผนกฉุกเฉิน “คุณหมอสวี่ ขอบคุณที่ช่วยชีวิตหัวหน้าข่งไว้นะคะ!”

“ฉันดูไลฟ์สดอยู่ค่ะ คุณหมอสวี่พูดได้ยอดเยี่ยมมาก!”

“ปรบมือ! วิสัยทัศน์ของคุณหมอสวี่กว้างไกลจริงๆ ฉันนับถือมากค่ะ!”

ในห้องทำงาน ทุกคนต่างก็มีสีหน้าตื่นเต้น พากันแสดงความเคารพต่อสวี่ชิว สวี่ชิวเดินเข้ามาอย่างใจเย็น ในตอนนี้ เสิ่นหนิงน้อยยังคงนั่งเหม่ออยู่บนเก้าอี้ เหมือนกับตุ๊กตาที่งดงามตัวหนึ่ง ไม่เข้ากับความครึกครื้นรอบข้างเลย เธอได้ยินเสียง ก็ได้สติกลับคืนมา ยังคง有些ไม่เข้าใจสถานการณ์ แต่ทันทีที่หันมาเห็นสวี่ชิว ดวงตาของเธอก็ค่อยๆ สว่างขึ้น บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มที่หวานชื่นออกมา

“พี่ชายกลับมาแล้ว!” เสิ่นหนิงกระโดดลงจากเก้าอี้ สีหน้ายินดีขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด สวี่ชิวขยี้เนื้อนุ่มๆ ของเธอเบาๆ “ไม่มีคนอื่นมารบกวนเสิ่นหนิงน้อยใช่ไหม?”

“วางใจได้เลยค่ะ ยายแก่คนนั้นไม่มาหรอก! พวกเราไม่ให้เขาเข้ามาหรอกค่ะ!” สวี่ชิวถึงได้วางใจ คนที่เขาระวัง ก็คือหญิงชราคนนั้นนั่นเอง

กลับมาที่โต๊ะทำงาน สวี่ชิวถึงได้พบว่าบนนั้นมีกล่องข้าวอุ่นๆ วางอยู่แล้ว หลิวซู่ซู่พิงอยู่ที่ประตู กล่าวอย่างเอาใจใส่ “คุณหมอสวี่คะ คุณน่าจะยังไม่ได้กินข้าว ฉันก็เลยทำมาเผื่อชุดหนึ่ง รอคุณลงจากห้องผ่าตัดจะได้กินหน่อย” แพทย์หญิงคนสวย เฉินเจียก็ถือกล่องข้าวเข้ามาใกล้ กล่าวอย่างห่วงใย “ฉันเก็บน่องไก่ไว้ให้คุณอันหนึ่ง กล่องข้าวล้างแล้ว สะอาดมากค่ะ!”

“ใช่ค่ะ ฉันก็เตรียมมาเหมือนกัน กะว่าจะให้เสิ่นหนิงน้อยกิน แต่เธอก็เอาแต่บอกว่าไม่หิว คุณหมอสวี่ช่วยเกลี้ยกล่อมให้เธอกินอะไรหน่อยสิคะ!”

ในชั่วพริบตา บนโต๊ะของสวี่ชิวก็มีอาหารครบชุดราวกับงานเลี้ยงฉบับย่อส่วน หวังฝานกลืนน้ำลายเดินเข้ามา “ผม... ผมไม่ได้เอาอะไรมาเลย เอามาแต่ปาก ได้ไหมครับ?” เหล่าแพทย์หญิงพลันไม่พอใจขึ้นมาทันที คิดในใจว่าทำไมจะไม่ได้เอามาล่ะ ก็เอาหน้ามาตั้งหลายหน้านี่ไง!

แต่สวี่ชิวกลับไม่ได้ใส่ใจ “กินด้วยกันเถอะครับ ผมก็กินไม่หมด” พูดจบ เขาก็แบ่งกล่องข้าวออกมากล่องหนึ่ง ยื่นให้เสิ่นหนิง เด็กหญิงตัวน้อยมองตาแป๋ว ความเด็กของเธอทำให้เธอส่ายหน้าโดยไม่รู้ตัว เสียงของสวี่ชิวขัดจังหวะเธอ “กินเถอะ เธอหิวแล้ว”

กลิ่นหอมลอยอบอวล ท้องของเสิ่นหนิงก็ร้องออกมาอย่างไม่รักดีสองสามครั้ง หวังฝานวิ่งเข้ามา ตักกับข้าวใส่กล่องข้าวของเสิ่นหนิงจนเต็ม “กินเถอะ ฉันยังไม่รู้จักอายมาขอกินข้าวของพี่ชายหมอของเธอเลย เธอไม่กินฉันก็ไม่กล้ากินแล้ว!” เสิ่นหนิงถูกหยอกจนหัวเราะออกมา เธอมองไปยังสวี่ชิวอีกครั้ง เมื่อยืนยันว่าสวี่ชิวให้เธอกินจริงๆ แล้ว เสิ่นหนิงก็หยิบตะเกียบขึ้นมา ก้มหน้าลง ค่อยๆ เขี่ยข้าวในกล่อง

มื้อนี้ เสิ่นหนิงนึกถึงเรื่องราวมากมาย เช่น เมื่อสี่ห้าปีก่อน ตอนที่พ่อแม่ยังคงทำวิจัยอยู่ที่ต่างประเทศ เธออาศัยอยู่กับคุณย่าคนเดียว บ้านคุณย่าไม่ขาดเงิน แถมพ่อแม่ยังส่งค่าครองชีพกลับมาให้เดือนละสองหมื่นหยวนอีกด้วย แต่ทว่า เสิ่นหนิงก็ยังคงไม่ได้กินเนื้อสัตว์แม้แต่ครั้งเดียวในหนึ่งเดือน มีครั้งหนึ่งเธอรู้สึกน้อยใจจนทนไม่ไหว โทรศัพท์ไปบอกพ่อแม่ เธอพูดไม่เก่ง รู้แค่ว่า “อยากกินน่องไก่” คุณย่าทราบเรื่องเข้า ก็ได้ซื้อน่องไก่มามากกว่ายี่สิบชิ้น ใส่ลงไปในน้ำเดือด ไม่ใส่เครื่องปรุงอะไรเลย ไก่ต้มน้่ำเปล่า บังคับให้เสิ่นหนิงกิน คืนนั้น เธอถูกบังคับให้ยัดน่องไก่ที่มากกว่าปริมาณอาหารของเธอหลายเท่า ทั้งคาวทั้งไม่อร่อย หลังจากนั้นเป็นต้นมา เธอก็ไม่เคยฟ้องอะไรอีกเลย

ในตอนนี้ มองดูอาหารเย็นที่อุดมสมบูรณ์เบื้องหน้า พี่ชายพี่สาวรอบข้างต่างก็หยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน พี่ชายที่หล่อที่สุด คอยตักกับข้าวให้เธอเป็นครั้งคราว ข้างๆ ยังมีคุณลุงหน้าตาธรรมดาที่กำลังเล่าเรื่องคนไข้ตลกๆ ที่เจอในโรงพยาบาลให้ฟัง ในวินาทีนี้ จมูกของเสิ่นหนิงก็เริ่มแสบร้อนขึ้นเรื่อยๆ ภาพเบื้องหน้าค่อยๆ ถูกม่านน้ำตาบดบัง

...

หลังจากกินข้าวเสร็จ สวี่ชิวก็ได้โทรศัพท์ไปยังแผนกสูตินรีเวช ยังมีเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่งที่ยังไม่ได้จัดการ!