บทที่ 59: ไม่เป็นไร การผ่าตัดครั้งนี้ ผมจะลงมือเอง

เพราะว่า ระดับฝีมือการผ่าตัดของแพทย์นั้น ส่วนหนึ่งขึ้นอยู่กับการแสดงออกระหว่างการผ่าตัด แต่ที่สำคัญกว่านั้น คือการพยากรณ์โรคหลังผ่าตัด! แพทย์จะมองเห็นได้แค่เพียงอย่างแรก มองเห็นฝีมีดที่ลื่นไหล, ท่าทางที่สง่างาม แต่ทว่า พวกเขาไม่สามารถมองเห็นได้ว่า มีดนี้กรีดเกินไป 1 มิลลิเมตร, มีดนั้นเบี่ยงเบนไป 0.1 มิลลิเมตร... และรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ มักจะสะท้อนออกมาในการฟื้นตัวของผู้ป่วยหลังผ่าตัด! และนี่ ถึงจะเป็นสิ่งที่สะท้อนระดับฝีมือการผ่าตัดที่แท้จริง

แพทย์ที่อยู่บนโต๊ะผ่าตัด จะมองเห็นได้เพียงแค่ลีลาท่าทางที่พลิ้วไหว, การผ่าตัดที่ละเอียดอ่อน... ซึ่งเป็นเพียงแค่ผิวเผิน มีเพียงพยาบาลเท่านั้น ที่จะสามารถสัมผัสได้อย่างลึกซึ้งยิ่งกว่า ว่าการผ่าตัดของแพทย์คนหนึ่งนั้นยอดเยี่ยมเพียงใด!

เหมือนกับการซักผ้าในห้องที่มืดสลัว รอยโรคเล็กๆ น้อยๆ เหมือนกับคราบสกปรก ที่ซ่อนอยู่ตามมุมต่างๆ แม้แต่ศัลยแพทย์หลักก็อาจจะหาไม่เจอ! แพทย์ส่วนใหญ่ จะออกแรงขัดถูอย่างเต็มที่ ซักไปได้เจ็ดแปดส่วน โดยพื้นฐานแล้วก็สะอาดแล้ว แต่ทว่า... สวี่ชิวกลับเหมือนกับสวมไฟฉายไว้ที่หัว โจมตีอย่างแม่นยำ ราวกับโกงเกม

เมื่อคิดถึงสิ่งเหล่านี้ เหล่าพยาบาลแผนกฉุกเฉินก็พลันหันไปมองที่ประตู ในวินาทีนี้ แผ่นหลังของสวี่ชิวที่เดินจากไปทวนแสงแดด ดูยิ่งใหญ่ขึ้นไปอีก

...

เดินทางมาถึงแผนกสูตินรีเวช สวี่ชิวได้ตามหลีเสวี่ยไปเยี่ยมข่งฮุ่ยเสียที่ห้องไอซียูก่อน ผ่านทางหน้าต่างกระจก ข่งฮุ่ยเสียกำลังสวมเครื่องช่วยหายใจ สีหน้าอ่อนแรง แต่หลังจากเห็นสวี่ชิวแล้ว สีหน้าของเธอก็พลันตื่นเต้นขึ้นมาทันที ในดวงตาเต็มไปด้วยความขอบคุณ

ข้างๆ กัน ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็รีบเดินเข้ามา จับมือของสวี่ชิวไว้แน่น “คุณคือสวี่ชิวใช่ไหมครับ? ผมเป็นสามีของข่งฮุ่ยเสีย ขอบคุณที่ช่วยภรรยาของผมไว้!” ข้างหลังยังตามมาด้วยเด็กหนุ่มอายุสิบหกสิบเจ็ดปี เด็กหนุ่มก็โค้งคำนับให้สวี่ชิวอย่างสุดซึ้ง “ขอบคุณที่ช่วยแม่ของผมไว้ครับ”

สวี่ชิวยิ้มแล้วพยักหน้า สิ่งที่แพทย์อยากจะเห็นที่สุด ก็คือภาพที่คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้ว ใบหน้าของญาติกลับมามีประกายแห่งความหวังในชีวิตอีกครั้ง!

“ประมาณอีกนานแค่ไหนถึงจะย้ายไปวอร์ดปกติได้ครับ?” สวี่ชิวถาม หัวหน้าเจียงจากไอซียูกล่าวอย่างตื่นเต้น “ความเร็วในการฟื้นตัวของหัวหน้าข่งน่าประหลาดใจมากครับ คืนนี้ก็ถอดท่อช่วยหายใจได้แล้ว พรุ่งนี้เช้าก็ย้ายไปวอร์ดปกติได้เลย!”

สวี่ชิวกล่าวอย่างเรียบเฉย “ยังช้าไปหน่อยนะครับ” แพทย์ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างก็ชะงักไป หา? น้ำเสียงที่ดูเสียดายเล็กน้อยนั่นมันอะไรกัน... ถอดท่อช่วยหายใจได้ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง นี่ก็เป็นความเร็วในการฟื้นตัวที่น่าเหลือเชื่อมากแล้วนะ! ยังจะมาหาว่าการผ่าตัดของตัวเองทำได้ไม่ดีพออีก!

“นี่อาจจะ... คือโลกของอัจฉริยะล่ะมั้ง!” มีคนทอดถอนใจออกมาอย่างเงียบๆ ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเกิดมาเพื่อเป็นตัวประกอบบนโลกใบนี้

...

“คุณหมอสวี่คะ คุณบอกว่าเหมียวเยว่เป็นกลุ่มอาการดาบโค้งเหรอคะ?!” หลังจากกลับมาที่แผนกสูตินรีเวช สวี่ชิวก็ได้หยิบยกการคาดเดาเมื่อคืนขึ้นมา ทำให้หลีเสวี่ยตกตะลึงไปเลย เธอรีบดึงเวชระเบียนออกมา

ห้านาทีต่อมา ใบหน้าของหลีเสวี่ยก็เต็มไปด้วยความยินดี “ตามที่คุณพูดมา ถ้าเหมียวเยว่เป็นกลุ่มอาการดาบโค้งจริงๆ ก็สามารถอธิบายอาการต่างๆ ได้หมดเลยค่ะ!” แต่เธอก็ขมวดคิ้วเรียวขึ้นมาอีกครั้ง “แต่ว่า... ภาพถ่ายทางรังสีวิทยามันไม่ชัดเจนพอค่ะ ถ้าเป็นกลุ่มอาการดาบโค้ง โดยทั่วไปหัวใจจะเคลื่อนไปทางขวาอย่างเห็นได้ชัด ขอบเขตของหัวใจจะขยายใหญ่ขึ้น ฟิล์มเอ็กซเรย์, CT scan ดูไม่ค่อยออกเลยค่ะ”

สวี่ชิวกล่าว “ไม่จำเป็นต้องมีหัวใจเคลื่อนไปทางขวาก็ได้ครับ ทำการสวนหัวใจและฉีดสีเพิ่มเติม ถ้ามีหลอดเลือดที่อยู่ผิดตำแหน่งก็จะสามารถยืนยันผลวินิจฉัยได้” เขาเสริมอีกประโยคหนึ่ง “ติดต่อญาติของคนไข้ได้รึยังครับ?”

หลีเสวี่ยลูบคาง “เมื่อคืนฉันคุยกับเหมียวเยว่แล้วค่ะ เธอให้เบอร์โทรศัพท์ของพ่อแม่บุญธรรมมาแล้ว ฉันได้ติดต่อกับทางญาติไปแล้ว วันนี้พวกเขาน่าจะมาถึงค่ะ” พูดจบ สีหน้าของเธอก็ดู有些ลำบากใจ

สวี่ชิวดูออกว่าอีกฝ่ายมีอะไรจะพูดแต่ก็ไม่พูด จึงถาม “ยังมีปัญหาอะไรอีกครับ” หลีเสวี่ยลังเล “ฉันกำลังคิดว่า หลังจากยืนยันผลวินิจฉัยแล้ว สำหรับคนไข้และครอบครัวของเธอแล้ว ตกลงว่ามันเป็นเรื่องดีรึเปล่า”

“ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะครับ?”

“สภาพของเหมียวเยว่คุณก็รู้ดีอยู่แล้ว เธอแทบจะไม่ต่างอะไรกับไม้ใกล้ฝั่งแล้ว หลังจากยืนยันผลวินิจฉัยแล้ว เพียงแค่การผ่าตัดครั้งเดียวก็จะสามารถช่วยชีวิตไว้ได้ แต่... สภาพของเธอ ก็แทบจะไม่อนุญาตให้ทำการผ่าตัดได้แล้ว ความเจ็บปวดแบบนี้ อาจจะทรมานยิ่งกว่าการไม่มียารักษาเสียอีก”

สวี่ชิวพยักหน้า พูดมีเหตุผล เขามองดูนาฬิกา “วันนี้วันอาทิตย์ ผมขอกลับไปพักผ่อนก่อนนะครับ”

หลีเสวี่ยยิ้มอย่างขมขื่นแล้วพยักหน้า ส่งสวี่ชิวไปที่ประตู แต่ในใจก็อดที่จะรู้สึกเสียดายไม่ได้ เป็นไปตามคาดจริงๆ... คุณหมอสวี่ก็เป็นคน เป็นไปไม่ได้ที่จะทำการผ่าตัดได้ทุกอย่าง

ในขณะที่สวี่ชิวกำลังจะก้าวเท้าออกจากห้องทำงานครึ่งหนึ่ง ก็มีเสียงเรียบๆ ดังขึ้นมา “ไม่เป็นไร การผ่าตัดครั้งนี้ ผมจะลงมือเอง” หลีเสวี่ยเงยหน้าขึ้นมาทันที บนใบหน้าที่ขาวผ่องดุจหยก คู่ดวงตาที่สวยงามก็เปล่งประกายขึ้นมา

...

หลังเลิกงาน สวี่ชิวได้ไปหาธนาคารก่อน กดเงินออกมาหนึ่งหมื่นหยวน ถึงได้รีบกลับบ้าน “พี่ไป๋ครับ อยู่ไหมครับ ผมมาจ่ายค่าเช่า” ใต้อพาร์ตเมนต์ สวี่ชิวก็โทรศัพท์หาเจ้าของห้อง ทางฝั่งไป๋ซีมีเสียงเมาส์และคีย์บอร์ดดังระงม ครู่ต่อมา ก็มีเสียงผู้หญิงที่ฟังดูเป็นผู้ใหญ่และน่าฟังดังขึ้น “เอ๊ะ เธอเงินเดือนออกแล้วเหรอ?”

“ใช่ครับ”

ทางฝั่งไป๋ซีมีเสียงวางเมาส์ดังปัง พร้อมกับตะโกนบอกเพื่อนร่วมทีม “พ่อ AFK แล้ว อย่าด่าพ่อ!” ไม่กี่นาทีต่อมา ผู้หญิงคนหนึ่งที่มีสีหน้าเกียจคร้าน, ริมฝีปากแดงคิ้วเรียว ก็รีบมาถึง เธอสวมเสื้อยืดหลวมๆ, เท้าเรียวเล็กสวมรองเท้าแตะ, ผมปล่อยสยายอย่างไม่ใส่ใจ, พลางหาวหวอดๆ

“เธอมีเงินอยู่เท่าไหร่กันเชียว ถึงได้รีบร้อนมาจ่ายค่าเช่าขนาดนี้ พอใช้จ่ายในชีวิตประจำวันเหรอ?” ไป๋ซีพิงกำแพง, บิดขี้เกียจ “พอครับ ขอบคุณที่ผ่อนผันให้ผมสามเดือนนะครับ” สวี่ชิวหยิบเงินหนึ่งหมื่นออกมา ยื่นให้ไป๋ซี

อีกฝ่ายกล่าวอย่างประหลาดใจ “เธอไปเอาเงินเยอะขนาดนี้มาจากไหน?” สวี่ชิว: “เงินเดือนครับ”

“เธออย่าไปให้เจ๊คนอื่นหลอกเอาได้นะ... ไม่ใช่สิ เธออย่าไปเดินทางผิดนะ หน้าตาแบบนี้ ทำอะไรไม่ดีล่ะ?” ไป๋ซีรู้สึกโกรธ

สวี่ชิวกล่าว “ผมเป็นหมอครับ”

“จะเป็นไปได้ยังไง เธอหางานมาตั้งนาน โรงพยาบาลไหนก็ไม่รับเธอ... อีกอย่าง ฉันก็มีเพื่อนสนิทอยู่ที่โรงพยาบาลเหมือนกัน หมอที่เพิ่งเข้าโรงพยาบาลใหม่ๆ เงินเดือนแค่ไม่กี่ตังค์เอง ห้าหกพัน? เจ็ดแปดพัน?”

สวี่ชิวเห็นว่าอธิบายไม่ชัดเจน เสื้อกาวน์, ป้ายชื่อ และอื่นๆ ก็ทิ้งไว้ที่แผนกฉุกเฉิน จึงได้หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดหน้าจอที่แสดงเงินเดือนเข้าบัญชีให้ไป๋ซีดู เมื่อได้เห็นว่าผู้โอนคือโรงพยาบาลอันดับหนึ่งเมืองหลินไห่ และรายรับเงินเดือนสี่หมื่นกว่าที่อยู่ด้านหลัง ไป๋ซีก็ตกใจจนต้องเอามือปิดปาก “สี่หมื่นก็ถือว่าเยอะมากแล้วนะ เธอได้มาได้ยังไง?”

ปัญหานี้อธิบายในเวลาสั้นๆ ไม่ได้ ไป๋ซีกล่าวอย่างเข้าใจโลก “งั้นก็ไปนั่งเล่นที่บ้านเธอสิ ค่อยๆ เล่า” สวี่ชิวอยากจะปฏิเสธ บ้านของเขา... คนทั่วไปเข้าไป เกรงว่าจะตกใจจนตาย

แต่ไป๋ซีกลับพูดขัดจังหวะสวี่ชิวก่อน กล่าวแบบกึ่งเล่นกึ่งขู่ “เธอเรียกฉันว่าพี่ไป๋ ฉันก็มองเธอเป็นน้องชายเหมือนกัน พี่สาวถึงกับไม่เล่นเกมแล้วนะ ตั้งใจมาเจอเธอ เธอก็ไม่เชิญฉันขึ้นไปดื่มชาสักถ้วยเหรอ?” สวี่ชิว: “เลือกฮีโร่อะไรครับ?”

“ไช่เหวินจี”

ไป๋ซีพูดจบ ก็พลันนึกขึ้นมาได้ ส่ายหน้าอย่างแรง “นี่ใช่ประเด็นสำคัญเหรอ? ไป นำทางให้พี่สาวหน่อย!” พูดจบ เธอก็ใช้หลังดันกำแพง กระเด้งตัวขึ้นมา หันหลังเตรียมจะเดินเข้าไปในลิฟต์ ในวินาทีต่อมา เธอก็กรีดร้องออกมาเสียงหลง!