บทที่ 613: โทรศัพท์จากเมืองหลินไห่!

ถงเหยียนพูดไม่ผิดเลย

เขาเองก็ไม่ค่อยจะอ่อนไหวเรื่องราคาจริงๆ ด้วย ถ้าคำนวณจากกับข้าวสองอย่างซุปหนึ่งถ้วย ครัวต้านมะเร็งของโรงพยาบาลอันดับหนึ่งลวี่เฉิงก็ต้องใช้เงินอย่างน้อยยี่สิบหยวน ซึ่งเงินจำนวนนี้ก็เพียงพอที่จะเลือกชุดอาหารสุดหรูแบบเนื้อสองผักสองในร้านอาหารจานด่วนแถวนี้ได้แล้ว

เมื่อเทียบกันแล้ว ครัวส่วนกลางของแม่เสิ่น วันละสองมื้อ มื้อละสี่อย่างหนึ่งซุปก็แค่แปดหยวน เหมาทั้งวันราคาสูงสุดก็แค่สิบหยวน... ถึงจะเป็นอย่างนั้น แม่เสิ่นก็ยังมีกำไรเดือนละหมื่นกว่า

ส่วนครัวต้านมะเร็งฝั่งนี้ วันละสองมื้อ แค่ค่าใช้ครัวก็ปาเข้าไปประมาณสี่สิบหยวนแล้ว ต้นทุนดำเนินงานอื่นๆ อย่างเตาแม่เหล็กไฟฟ้า หม้อ กระทะ ค่าน้ำค่าไฟ หรือแม้แต่อาสาสมัคร ก็ล้วนมาจากการบริจาคของชาวเน็ตทั้งนั้น

สวี่ชิวไม่รู้ว่าเจ้าของร้านทำเงินไปได้เท่าไหร่กันแน่ แต่ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะถึงขั้น “ดำเนินกิจการต่อไปไม่ไหว” อย่างที่ในประกาศบอกไว้