บทที่ 623: ก็แค่หกสิบล้านเท่านั้นเองไม่ใช่เหรอ?

ตอนที่เพิ่งมาถึงโรงพยาบาลหลินไห่ เธอรู้สึกว่าสวี่ชิวลำบากเกินไปแล้ว ต้องพึ่งพาคนเพียงคนเดียวในการค้ำจุนดินแดนสุขาวดีอย่างโรงพยาบาลหลินไห่แห่งนี้ ห้ามมีความคิดที่จะไปเกาะขาเขาเด็ดขาด ในฐานะหัวหน้าแผนก มันน่าอายเกินไป!

แต่ทว่า ค่อยๆ เมื่อสวี่ชิวส่งเทคโนโลยีหลักและผลงานชิ้นสำคัญของโรงพยาบาลใหญ่ๆ จากต่างถิ่นกลับมาอย่างต่อเนื่อง ประกอบกับการซึมซับจากครอบครัวใหญ่แห่งโรงพยาบาลหลินไห่ เธอก็ตระหนักรู้แล้ว

ดูเหมือนว่าการเกาะขาจะไม่ใช่เรื่องน่าอาย... ไม่เพียงเท่านั้น... แต่การเกาะขาต่างหากคือกระแสหลัก!

คนอื่นๆ ไม่ได้รู้สึกอับอายอะไรเลยแม้แต่น้อย ใครที่ไม่เกาะขาสวี่ชิวสิถึงจะสมองมีปัญหา!

หลังจากตระหนักถึงจุดนี้ได้ ผู้อำนวยการจูก็ในที่สุดก็ได้ละทิ้งความหยิ่งผยองในอดีตลง ร่วมวงพูดคุยกับผู้อำนวยการลิ่น รองผู้อำนวยการจิน และคนอื่นๆ อย่างร่าเริงว่าอีกไม่กี่วันสวี่ชิวจะส่งของขวัญอะไรกลับมาอีก... ในวินาทีนี้ ผู้อำนวยการจูถึงได้ถือว่าหลอมรวมเข้ากับโรงพยาบาลหลินไห่อย่างสมบูรณ์แบบ