บทที่ 731: ปณิธานคือการแพทย์ของมวลมนุษยชาติ

ริมฝีปากของเจียงม่ายซีดเผือด กล่าวเสียงสั่น “พี่หวัง เจ็ด เจ็ดคนเหรอ”

“อ้อ ใช่ ไม่ใช่เจ็ดคน”

“ผมก็ว่าอยู่... จะเป็นเจ็ดคนไปได้อย่างไร...”

“เธอก็เตือนฉันพอดี ยังมีฉันอีกคน พรุ่งนี้ฉันก็มีคนไข้ที่ต้องทำประวัติรับเข้าโรงพยาบาลสองสามคน เธอก็ช่วยๆ ฉันหน่อยแล้วกัน”

หวังฝานตบไหล่ของเจียงม่ายอย่างพึงพอใจ กล่าวอย่างซาบซึ้ง “ไม่ใช่เจ็ดคนจริงๆ นั่นแหละ คือแปดคนต่างหาก”