บทที่ 78: ในวันนั้น ฉันได้เกิดใหม่ภายใต้ฝีมือของสวี่ชิว

สวี่ชิวกล่าวอย่างสงบ “อยากกินอะไรอร่อยๆ ก็กินให้เยอะหน่อยนะครับ”

พรึ่บ! แฟนสาวลุกขึ้นยืนทันที พลางประคองแฟนหนุ่มที่เป็นคนไข้ให้นั่งลง พลางเช็ดน้ำตา “คุณหมอคะ เขายังจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหนคะ... ฮือๆๆๆ ทำไมคนเราถึงพูดว่าจะไปก็ไปเลยล่ะคะ!” แฟนหนุ่มนั่งนิ่งอย่างเหม่อลอย ผอมซูบจนโหนกแก้มปูดโปนออกมา เขากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเทา “ผ-ผมยังไม่ทันได้ซื้อบ้านให้ที่รักเลย ยังไม่ได้ไปดูพระอาทิตย์ขึ้นที่ทะเลเลย...”

“ฉันไม่ยอมให้คุณตายนะ ถ้าคุณตายฉันก็จะตายตาม!” “ที่รักครับ รอผมตายแล้ว คุณก็เอาอัฐิของผมใส่ไว้ในลูกเต๋านะครับ ต่อไปถ้าคิดถึงผม ก็ทอยลูกเต๋าดู...”

สวี่ชิวเงียบไปครู่หนึ่ง เขาพิมพ์คำว่า “ภาวะทุพโภชนาการ” สี่คำลงบนคอมพิวเตอร์อย่างเงียบๆ

...

ปริมาณคนไข้ในช่วงเช้ามีมากและหลากหลาย ในช่วงเวลาไม่กี่ชั่วโมง สวี่ชิวก็ได้จัดการคนไข้ที่ก้าวขาเข้าไปในประตูยมโลกครึ่งก้าวแล้วแต่ยังไม่รู้ตัวไปสามสี่คน ราวแปดโมงครึ่ง เป็นชายหนุ่มอายุยี่สิบเจ็ดปี โปรแกรมเมอร์, แจ้งว่าปวดหัวมาสามวัน, มีเพศสัมพันธ์ไม่เลือกหน้ามาสิบปี, ก่อนหน้านี้เคยมีไข้, คลื่นไส้, แต่ไม่มีไข้ที่หน้าผาก, ไม่มีประวัติบาดเจ็บที่ศีรษะ, ไม่มีประวัติการผ่าตัด

สวี่ชิวก็สงสัยว่าเป็นโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์เช่นกัน แต่สุดท้ายเขาก็ยังคงเอนเอียงไปทางโรคทางระบบประสาทมากกว่า แต่ทว่า การตรวจร่างกายทางระบบประสาทไม่มีผลบวกที่ชัดเจน แต่สวี่ชิวก็ยังคงให้ชายหนุ่มที่เที่ยวผู้หญิงมาสิบปีคนนี้ไปทำ CT scan พอตรวจดู ก็เป็นภาวะเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นนอกจริงๆ แถมแนวกึ่งกลางก็เคลื่อนที่อย่างเห็นได้ชัดแล้ว! สวี่ชิวจึงได้ส่งตัวคนไข้ไปยังแผนกศัลยกรรมสมอง หลังจากทำเรื่องนอนโรงพยาบาลแล้วก็เตรียมทำการผ่าตัด

ราวสิบโมง เป็นชายชราอายุ 51 ปีที่มีอาการอัมพาตซีกซ้าย ตอนที่ถูกส่งมาคนยังมึนๆ งงๆ อยู่เลย ระหว่างซักประวัติก็หมดสติไป เขาเคยทำ CT scan ที่โรงพยาบาลระดับรองมาแล้ว ไม่พบความผิดปกติ โรงพยาบาลนั้นวินิจฉัยเบื้องต้นว่าเป็น “โรคหลอดเลือดสมองขาดเลือด” และให้ยาแมนนิทอลเพื่อปรับปรุงการไหลเวียนของเลือดในสมอง ผลการรักษามีน้อยมาก

สวี่ชิวจึงได้ตรวจระดับน้ำตาลในเลือด พอดูเข้า ระดับน้ำตาลในเลือดมีเพียง 1.8mmol/L ในขณะที่ระดับน้ำตาลในเลือดปกติอยู่ระหว่าง 3.9-6.1mmol/L การวินิจฉัย: ภาวะสมองเสื่อมจากภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำจนหมดสติ สวี่ชิวได้สั่งให้ฉีดกลูโคส 50% เข้าทางหลอดเลือดดำ และโทรศัพท์สั่งการแผนกฉุกเฉินโดยตรง ภายในสิบนาทีพยาบาลสาวน้อยก็รีบมาจัดการเสร็จสิ้น ชายชราก็ฟื้นคืนสติอย่างรวดเร็ว อาการอัมพาตครึ่งซีกก็ค่อยๆ ดีขึ้น

...

การตรวจผู้ป่วยนอกในช่วงเที่ยงสิ้นสุดลง สวี่ชิวรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ในวินาทีนี้ เขาก็คิดถึงยาฟื้นฟูพลังงานขึ้นมา

“คุณหมอสวี่ กลับมาแล้วเหรอคะ?” “วันนี้ทางฝั่งแผนกศัลยกรรมสมองโทรมาชมคุณหมอด้วยนะคะ บอกว่าคุณหมอวินิจฉัยและรักษาคนไข้ภาวะเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นนอกได้ทันท่วงที ถ้ามาช้ากว่านี้คนไข้อาจจะอันตรายได้!” “ใช่ๆ ค่ะ คำชมที่คุณหมอสวี่ได้รับในหนึ่งสัปดาห์ มากกว่าที่ฉันทำงานมาหกเจ็ดปีอีก!” ทุกคนต่างก็ไม่ตระหนี่คำชม

ในตอนนี้ ประตูห้องทำงานก็ถูกเคาะอีกครั้ง หลีเสวี่ยที่หน้าตาเย็นชาแต่สวยสง่า รูปร่างสูงโปร่ง ยืนอยู่ที่ประตู ในอ้อมแขนยังอุ้มป้ายผ้าแพรอยู่ผืนหนึ่ง “คุณหมอสวี่...” เธอเรียกขึ้นมาหนึ่งเสียง

เมื่อสวี่ชิวหันมามอง ในใจของหลีเสวี่ยก็ตกใจ ไม่เจอกันไม่กี่วัน เสน่ห์ของคุณหมอสวี่เพิ่มขึ้นไปอีกขั้นแล้ว... แต่เธอก็มองอยู่เพียงแค่ครึ่งนาที หลังจากนั้นก็ปรับสีหน้า เดินขาวยาวเข้ามา พลางคลี่ป้ายผ้าแพรออกพลางพูด “คุณหมอสวี่คะ มีคนไข้มาส่งป้ายผ้าแพรให้ค่ะ ฝ่ายประชาสัมพันธ์รับไว้แล้ว เห็นว่าเป็นผ่าตัดส่องกล้อง นึกว่าเป็นของแผนกสูติฯ เรา... ฉันเลยเอามาคืนให้ค่ะ”

ทุกคนในห้องทำงานต่างก็เผยสายตาอิจฉา “ให้ตายสิ ป้ายผ้าแพรอีกผืนแล้ว!” “แถมยังเป็นป้ายผ้าแพรจากโรคคนละแผนกอีกด้วย คุณค่าสูงเกินไปแล้ว!”

สวี่ชิวรับมา แล้วมองดู “มอบให้แด่คุณหมอสวี่ชิว: ในวันนั้น วัตถุแข็งได้เข้าสู่ร่างกาย ในวันนั้น ฉันได้เกิดใหม่! ลงชื่อ: หลัวอีถง”

สวี่ชิวตะโกนร้องอ้อ ในสมองค้นหาชื่อนี้ หลีเสวี่ยรู้ว่าสวี่ชิวลืมไปแล้ว ยิ้มพลางกล่าว “หลัวอีถงคือเด็กผู้หญิงที่ท้องนอกมดลูกคนนั้นไงคะ ตอนนั้นคุณหมอเป็นคนผ่าตัดส่องกล้องให้เธอ” ในที่สุดสวี่ชิวก็จำได้ ที่เขียนบนป้ายผ้าแพรก็ไม่ผิด กล้องส่องช่องท้องก็แข็งจริงๆ... เพียงแต่เนื้อหามันชวนให้คิดลึก

แต่หมอทุกคนต่างก็เห็นจนชินแล้ว “ฝีมือทางการแพทย์สูงส่ง”, “ฝีมือเทวดาชุบชีวิต” เหล่านี้ถือเป็นแบบคลาสสิก คนไข้สมัยนี้ ชอบเล่นอะไรพิสดาร ในจำนวนนี้ ป้ายผ้าแพรของแผนกศัลยกรรมลำไส้ใหญ่และทวารหนักมีชื่อเสียงที่สุด เช่น: “โชคดีที่ยังมีเธอ” (พ้องเสียงกับคำว่าริดสีดวง) “พอดีมีเธอ” (พ้องเสียงกับคำว่าทวารหนัก) “ฝีมือเทวดาใจเมตตาสุดยอด คืนดอกเบญจมาศน้อยๆ อันบอบบางให้ฉัน” (ดอกเบญจมาศเป็นคำแสลงหมายถึงทวารหนัก) และอื่นๆ

ป้ายผ้าแพรของสวี่ชิวอันนี้ ก็ไม่ได้ถือว่าอะไรมาก “จะแขวนไว้ไหมคะ หรือว่าจะเก็บไว้ในลิ้นชัก... หรือว่าจะให้ฉันช่วยแขวนให้นะคะ ถือว่าก็เป็นเกียรติยศนี่นา!” ไม่รอให้สวี่ชิวตอบ หลีเสวี่ยก็อาสาแขวนป้ายผ้าแพรให้เสร็จสรรพ ทำทั้งหมดนี้เสร็จ เธอก็ตบมือ เท้าสะเอวอย่างพึงพอใจ

“แวะมาที่แผนกสูตินรีเวชบ่อยๆ นะคะ หัวหน้าข่งช่วงนี้บ่นถึงคุณหมอตลอดเลย บอกว่าเธอยังไม่ทันได้ขอบคุณคุณหมออย่างเป็นทางการเลย” ทิ้งท้ายประโยคนี้ไว้ หลีเสวี่ยก็รีบกลับไปยังแผนกสูตินรีเวช

...

ตอนที่เริ่มทำงานในช่วงบ่าย สวี่ชิวก็ยังคงค่อนข้างปวดหัว ภารกิจประจำวันยังไม่มีวี่แวว เขากำลังลังเลว่า จะไปแผนกศัลยกรรมระบบทางเดินปัสสาวะเพื่อขอยืมฐานคนไข้ หรือว่าจะไปแย่งโอกาสเย็บแผลกับนักศึกษาแพทย์ฝึกหัด, แพทย์ประจำบ้าน

“แผนกศัลยกรรมระบบทางเดินปัสสาวะวันหนึ่งก็ทำไม่ได้ถึงห้าสิบแท่ง...” “ถ้าเป็นเย็บแผล ทางฝั่งแผนกฉุกเฉินก็ไม่แน่ว่าจะมีคนเยอะขนาดนั้น” สวี่ชิวส่ายหน้า การเย็บแผลต้องการปริมาณ แต่คนไข้เป็นไปไม่ได้ที่จะเปิดแผลรอสวี่ชิว ย่อมต้องหวังว่าจะเย็บเสร็จเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

ในขณะที่เขากำลังคิดจะเย็บสิบคนเพื่อทำภารกิจง่ายๆ ไปก่อน โทรศัพท์ของไป๋ซีก็โทรเข้ามา เจ้าของห้องสาวไป๋ซีหาวหวอดๆ “นี่ พี่สาวน่าจะตัดไหมได้แล้วใช่ไหม?” สวี่ชิว: “ห้าวันตัดไหมครับ” “นั่นก็ใกล้แล้วนี่นา วันนี้วันที่สี่หรือวันที่ห้าแล้ว! ตรงนั้นของฉันคันจะตายอยู่แล้ว รีบตัดไหมเถอะ!”

สวี่ชิวคาดคะเนว่าน่าจะใกล้แล้ว “ตัดก็ตัดครับ” “ฉันไปหาเธอ!” “คลินิกไหนก็ได้ตัดไหมได้ทั้งนั้นแหละ” “ไม่เอา ฉันจะให้เธอตัดไหม จริงสิ ทางฝั่งเจียเหม่ยศัลยกรรมตกแต่งน่ะ พี่สาวป้าๆ หลายคนอยากจะหาเธอ คุณมีเวลาว่างไหม?” ไป๋ซีหัวเราะคิกคัก

การเย็บแผลศัลยกรรมตกแต่งระดับเทียบเท่าการฟื้นฟูของสวี่ชิวนั้น ได้สร้างชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วทั้งศูนย์การแพทย์เจียเต๋อ, โรงพยาบาลศัลยกรรมตกแต่งเจียเหม่ยแล้ว ผู้หญิงกลุ่มนั้นที่ถูกสวี่ชิวเย็บแผลให้ ผลการสมานแผลดีเยี่ยม รอยแผลเป็นแทบจะมองไม่เห็นแล้ว ไป๋ซีถาม “ตอนบ่ายเธอไม่ยุ่งใช่ไหม ถ้าไม่ยุ่ง ฉันจะบอกเยียนเยียนหน่อย ให้พวกเธอมาที่โรงพยาบาลของเธอ ช่วยเพิ่มยอดขายให้เธอหน่อย!”

สวี่ชิวมองไปที่ภารกิจ “เย็บแผลห้าสิบคน” กล่าวอย่างสงบ “ได้ครับ”

...

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถหรูคันแล้วคันเล่าก็เดินทางมาถึงโรงพยาบาลอันดับหนึ่งหลินไห่ คนที่กำลังจะมาหาหมอ, เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ลานจอดรถต่างก็ตะลึงไปเลย ทำไมอยู่ๆ ก็มีคนรวยมากันเป็นโขยง! จะมาซื้อโรงพยาบาลเหรอ?

ในป้อมยามที่เพิ่งจะซ่อมเสร็จ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกำลังยืดคอ ใบหน้างุนงง ทันใดนั้น ผู้หญิงคนหนึ่งที่ใบหน้าพันผ้าพันแผล, แต่งตัวหรูหรา ก็โยนของสิ่งหนึ่งเข้ามา เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรับไว้โดยไม่รู้ตัว พอเหลือบมองดู ก็ตะลึงงันไปคาที่