บทที่ 865 เด็กหญิงผู้ถูกพิพากษาประหารชีวิต

"แต่ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าตัวเองจะทนได้กี่วินาที รู้สึกว่าน่าจะเกินสามสิบนะ เพราะสนิทกับยาสลบอยู่แล้ว" วิสัญญีแพทย์พึมพำกับตัวเอง

พยาบาลวิชาชีพข้างๆ ทนฟังไม่ไหว หน้าดำคร่ำเครียดสวนกลับ "คุณเป็นหมอดมยา ไม่ใช่จอมขมังเวทย์ดมยา... เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว"

สวี่ชิวมองวิสัญญีแพทย์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ไอ้หมอนี่... เพิ่งจะบ่นคนอื่นว่าไม่เจียมตัวไปหยกๆ...

สวี่ชิวหันกลับมามองหน้าจออีกครั้ง