บทที่ 142 สามัญสำนึกของเย่ผอซัวพังทลาย!

พลังวิญญาณหลอมรวมเข้าสู่รูขุมขนของหลินหยวน ไหลผ่านกระดูกและเส้นเอ็นทั่วร่าง ไปรวมกันที่ขอบเขตสมอง ควบแน่นจนกลายเป็นหยดพลังวิญญาณสีน้ำเงินใสไหลลงสู่สระวิญญาณ

กาลเวลาล่วงเลย จากเที่ยงวันสู่ยามโพล้เพล้ เมฆสีเพลิงสะท้อนแสงยามเย็นเหนือเมืองลั่วตูอันรุ่งโรจน์ เมืองโบราณที่ได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในสามเมืองใหญ่ของหัวเซี่ย

ณ เกาะกลางทะเลสาบหลี่หู หลินหยวนจมดิ่งอยู่กับการฝึกฝนจนลืมวันคืน จนกระทั่งดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าและดวงจันทร์กระจ่างโผล่พ้นขึ้นสู่ท้องนภ้ายามราตรี

แสงจันทร์นวลตาพาดผ่านเข้ามายังสวนของดินแดนสุขาวดี

หลินหยวนเดินพลังเคล็ดวิชาลมหายใจเจินเหยียน ความสามารถ "จันทร์กระจ่างวิญญาณฉาย" สำแดงผล แสงจันทร์ราวกับผ้าคลุมวิญญาณบางเบาคลุมไปทั่วร่างของหลินหยวน ผิวพรรณของเขาดูดซับละอองแสงจันทร์ ประสิทธิภาพในการดูดซับพลังวิญญาณเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว