บทที่ 86 มังกรขนทองในอนาคต! ผู้อำนวยการคนปัจจุบันของ 314

[ข้อมูล (ปัจจุบัน): ไข่ทองคำจุติ] —— คำอธิบาย: ตัวตนลึกลับที่กลับกลายสภาพมาเป็นไข่ในรูปแบบของการจุติใหม่ อัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายพลังชีวิตอันมหาศาล และมีเปลือกที่แข็งแกร่งจนไม่อาจทำลายได้

[ข้อมูล (อนาคต): มังกรขนทอง] —— คำอธิบาย: มาจากโลกมิติซ้อนทับภายในดาวน้ำเงิน เป็นมังกรแห่งหยางบริสุทธิ์ในความมืดมิดชั่วนิรันดร์ ผู้สดับฟังคำอธิษฐานของสรรพชีวิต และออกเดินทางสู่ดาวน้ำเงินเพียงลำพังเพื่อแสวงหาวิถีแห่งการกู้คืน เป็นตัวตนที่แข็งแกร่งระดับ หลอมรวมจิตวิญญาณ · จุดสูงสุด นับตั้งแต่พลังวิญญาณฟื้นฟู ตัวมันเองก็กำลังฟื้นตัวและวิวัฒนาการไปสู่ มังกรขนทองสุริยัน

ชื่นชอบแสงสว่างและความเป็นระเบียบ ปัจจุบันพำนักอยู่ที่กิ่งก้านของ พฤกษาเทพต้นกำเนิดวิญญาณ ในดินแดน เล่อถู่แห่งประสานสำเนียง เป็นนกเทพที่เป็นศูนย์รวมความศรัทธาในใจของใครหลายคน

ตรรกะ: สายเลือดสุริยันทองคำ (ระดับสัจจะ · 3 ดาว), อาณาเขตมังกรขนทอง (ระดับสัจจะ · 3 ดาว), แสงส่องสรรพชีวิต (ระดับสัจจะ · 3 ดาว), คำพิพากษาแห่งหยาง (ไร้ที่ติ ขั้น 7), เทพเร้นลับสามแปลง (ไร้ที่ติ ขั้น 7), ลำดับชั้นสูงส่ง (ไร้ที่ติ ขั้น 7) และอื่นๆ

ในอีกสามปีข้างหน้า ยุคแห่งการฟื้นฟูพลังปราณครั้งที่สอง...

ไข่ทองคำในถุงมิติใบใหญ่จะฟักตัวออกมาเป็น มังกรขนทอง! ข้อมูลระบุที่มาของมันว่ามาจากโลกมิติซ้อนทับ มีสายเลือดสูงส่ง และเดินทางมาเพื่อหาทางกู้คืนบางสิ่ง

หวังหลิง (หลินยวน) รู้ดีว่าหลังการฟื้นฟูพลังปราณครั้งที่สอง ยอดฝีมือหลายคนจะเก่งขึ้นอย่างก้าวกระโดดและทะลวงขอบเขตพลังได้ แต่ไม่มีตัวตนใดจะเทียบเคียงกับมังกรขนทองได้เลย!

ตัวมันเองกำลังฟื้นตัวและวิวัฒนาการไปสู่มังกรขนทองสุริยัน

คำบรรยายที่น่าจินตนาการที่สุดคือ มังกรขนทองชอบความเป็นระเบียบและแสงสว่าง ในอนาคตมันจะพำนักอยู่บนกิ่งก้านของต้นหลิวเก่าแก่ในดินแดนเล่อถู่แห่งประสานสำเนียง

มันคือนกเทพแห่งศรัทธา! ไข่ทองคำ มังกรขนทอง หวังหลิงคาดเดาว่ารูปลักษณ์ของมันอาจจะคล้ายคลึงกับ "อีกาขาสามชัน" (จินอู) ในตำนาน

เมื่อดูตรรกะที่สะท้อนถึงความแข็งแกร่งของมัน หวังหลิงพบว่าตรรกะของมังกรขนทองแบ่งออกเป็นสองประเภทชัดเจน!

ประเภทแรกคือระดับสัจจะ ซึ่งทั้งหมดถูกปรับไปที่ 3 ดาว อย่างเป็นเอกฉันท์ ประเภทที่สองคือระดับไร้ที่ติ ซึ่งทั้งหมดอยู่ที่ ขั้น 7 อย่างเป็นเอกฉันท์เช่นกัน

สำหรับตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างมังกรขนทอง ตรรกะของมันมีความเป็นไปได้สูงที่จะอยู่ในสถานะ "เลเวลเต็ม"! หากการคาดเดาถูกต้อง ขีดจำกัดของตรรกะระดับสัจจะก็คือ 3 ดาวนั่นเอง

หลังจากทะลวงระดับ 3 ดาวไปแล้ว มีโอกาสสูงที่จะเลื่อนระดับไปสู่คุณภาพตรรกะที่สูงยิ่งกว่าเดิม ส่วนขีดจำกัดของระดับไร้ที่ติก็คือขั้น 7 เมื่อทะลวงผ่านขั้น 7 ก็จะวิวัฒนาการเป็นระดับสัจจะ

"มังกรขนทอง..." หวังหลิงตั้งตารอมันมาก

ไม่รู้ว่าในอนาคตรูปร่างหน้าตาของมันจะเป็นอย่างไร ถึงได้กลายเป็นนกเทพที่ผู้คนกราบไหว้บูชาขนาดนั้น

ในตอนนั้นเอง

ภายนอกหน้าต่างกระจก ณ ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ เจ้าหน้าที่จากเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธ 3 ลำได้ลงมาครบถ้วนแล้ว

นำทีมโดยคน 3 คน! เป็นชาย 2 หญิง 1 ชายคนหนึ่งดูสุขุม อีกคนดูองอาจทรงพลัง ส่วนผู้หญิงตัวไม่สูงนัก ดูเล็กพริกขี้หนู ทุกคนล้วนเป็นผู้เหนือธรรมชาตที่มีเลือดลมแก่กล้า!

"ผู้ชายสองคนนั้น คนหนึ่งคือผู้อำนวยการ อีกคนคือหัวหน้าหน่วยระดับท็อปของสำนัก 414 พลังต่อสู้สูงมาก ส่วนผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนั้นคือหัวหน้าหน่วยเยี่ยอิ่ง เธอประกาศตัวมาตลอดว่าเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในสำนัก 314" หลินยิงแนะนำให้หวังหลิงรู้จัก

"ครับ"

ครู่ต่อมา หัวหน้าหน่วยระดับท็อปจาก 414 และหัวหน้าหน่วยเยี่ยอิ่ง ได้ร่วมกันลงไปตรวจสอบคุกใต้ดินหลังจากเหตุการณ์สังเวยของหมอเฮนเตอร์

ที่นั่นมีคนตายและบาดเจ็บจำนวนมาก และยังมีเบาะแสที่หลงเหลืออยู่ โดยเฉพาะรูโหว่ขนาดใหญ่บนเพดานที่ต้องใช้การสืบสวนและตัดสินอย่างละเอียด!

หายนะที่หมอเฮนเตอร์ก่อขึ้นส่งผลกระทบวงกว้างมาก จนมีข่าวส่งไปถึงเมืองหลวง (ปักกิ่ง) ว่ากันว่าผู้ใหญ่ระดับสูงบางท่านโกรธจัด!

พวกเขาไม่พอใจอย่างมากกับความแข็งแกร่งที่สำนัก 314 สำนักงานใหญ่ในลั่วตูปรากฏออกมาในครั้งนี้! แน่นอนว่าหลังจากนี้จะต้องมีการขยับเขยื้อนครั้งใหญ่ตามมา

ไม่กี่นาทีต่อมา

หลินยิงพาหวังหลิงมาที่ห้องทำงานของผู้อำนวยการสำนัก 314

ที่หน้าบานประตูไม้สีแดงเข้ม ผู้อำนวยการสำนัก 314 คนปัจจุบัน—เจียงถิง ยืนรออยู่ตรงนั้น เขาใส่ชุดสูทที่ตัดเย็บอย่างประณีตเข้ารูปพอดิบพอดี ส่งเสริมให้ดูมีบุคลิกที่สง่างามและน่าเกรงขาม

เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น เขาก็แผ่กลิ่นอายความมั่นคงดุจขุนเขา รูปลักษณ์เป็นชายวัยกลางเนื้อ (คุณลุง) ใบหน้าเหลี่ยมคมเข้ม แววตาล้ำลึกและนิ่งสงบ รัศมีของผู้มีอำนาจระดับสูงทำให้หวังหลิงรู้สึกกดดันจางๆ

ผู้อำนวยการเจียงถิงคนนี้ คือคนที่มีรัศมีแรงกล้าที่สุดเท่าที่หวังหลิงเคยเจอมา

เมื่อเจียงถิงเห็นหลินยิงและหวังหลิง เขามองมาที่หวังหลิง เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาและขาวสะอาดนี้ เขาสังเกตว่าตัวจริงดูดีกว่าในรูปมาก

"เธอคือหวังหลิงสินะ อยากเจอเธอมานานแล้ว" ใบหน้าของเจียงถิงที่ปกติจะไม่ค่อยยิ้มกลับเผยรอยยิ้มออกมา ทำเอาหลินยิงถึงกับตกตะลึง เพราะเธอไม่เคยเห็นผู้อำนวยการยิ้มมาก่อนเลย

"สวัสดีครับ" หวังหลิงจับมือกับเขา จากนั้นเจียงถิงก็หันไปบอกหลินยิง "ตอนนี้ในสำนักมีเรื่องยุ่งเยอะ เธอไปจัดการงานก่อนเถอะ เดี๋ยวทางนี้ฉันจะดูแลหวังหลิงเอง"

"รับทราบค่ะ ผู้อำนวยการ!" หลินยิงมองหวังหลิงแวบหนึ่ง พยักหน้าให้เขาแล้วเดินจากไป

"เชิญเข้ามาข้างในก่อนสิ!"

เจียงถิงเปิดประตู ความรู้สึกที่เขามอบให้หวังหลิงไม่ใช่เหมือนคนแปลกหน้า แต่เหมือนคนที่เคยเจอที่ไหนสักแห่งที่ความทรงจำเริ่มเลือนลาง

"เธอคงลืมไปแล้ว ตอนเธออายุประมาณสามขวบ จริงๆ แล้วพวกเราเจอกันบ่อยมากนะ" เจียงถิงให้หวังหลิงนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน ส่วนเขานั่งลงที่เก้าอี้ประจำตำแหน่ง เมื่อเห็นหวังหลิงมีสีหน้าสงสัย เขาจึงเอ่ยว่า "ฉันกับพ่อหวังของเธอเป็นเพื่อนซี้สมัยเด็ก เรียนมาด้วยกัน เติบโตมาจากในซอยเดียวกัน"

"สมัยนั้นพวกเราไปที่สถาบันวิจัยในเมืองหลวงพร้อมกัน" เจียงถิงหยิบบุหรี่ขึ้นมาส่งให้หวังหลิง เมื่อเห็นหวังหลิงปฏิเสธ เขาก็รู้สึกขำ "เอาเถอะ นิสัยการใช้ชีวิตดีกว่าพ่อเธอเยอะ รายนั้นน่ะสิงห์อมควัน แอบสูบมาตั้งแต่เด็กแล้ว"

หวังหลิงส่ายหน้า "เรื่องพวกนี้ผมไม่ค่อยทราบเลยครับ"

สำหรับพ่อแม่ ในความทรงจำของเขามักจะเป็นเรื่องที่ห่างเหิน เรื่องที่พ่อชอบสูบบุหรี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาไม่รู้เลย

แม้แต่ครั้งสุดท้ายที่เจอกันคือเมื่อไหร่ เขาก็จำไม่ค่อยได้แล้ว

"ช่างเถอะ ไม่พูดถึงเรื่องเก่าๆ แล้ว! ตามลำดับอาวุโส เธอควรเรียกฉันว่าคุณลุงนะ" เจียงถิงเก็บบุหรี่กลับไป ตอนแรกกะจะจุดสูบแต่ก็เปลี่ยนใจเก็บลงไปใหม่พลางบ่นพึมพำ "ช่างเหอะ ช่วงนี้ยัยลูกสาวคนดี หรือก็น้องสาวเธอนั่นแหละ จ้องจะให้เลิกบุรี่อยู่ จมูกดียังกับหมา ไม่สูบละ"

จากบทสนทนาสั้นๆ นี้ หวังหลิงรู้สึกได้ว่าคุณลุงเจียงตรงหน้าไม่ได้ดูน่าเกรงขามเหมือนรูปลักษณ์ภายนอก จริงๆ แล้วเขาดูเหมือนคุณลุงที่จะเจอได้ตามงานเทศกาลทั่วไปมากกว่า

"คุณลุงเจียงครับ เมื่อก่อนคุณลุงก็ทำงานที่สถาบันวิจัยเหมือนกันเหรอครับ?" หวังหลิงถามจบก็แอบเสียใจนิดๆ เรื่องในอดีตมันซับซ้อนเกินไป เขาไม่ได้อยากรู้อะไรมากนัก

"ใช่สิ นั่นแหละคือจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง"

เจียงถิงคีบบุหรี่ที่ไม่ได้จุดไว้ในมือ ราวกับกำลังมองย้อนกลับไปในช่วงเวลานั้นพลางถอนหายใจ ตอนนั้นใครจะไปนึกว่าเรื่องจะกลายเป็นแบบนี้

เขาดึงสติกลับมาแล้วพูดว่า "ตอนนี้เรื่องของสถาบันวิจัยมีระดับความลับสูงมาก บอกเธอไม่ได้หรอก วันนี้เวลาก็ดึกมากแล้ว พวกเราคุยกันสั้นๆ ก็พอ มีอะไรอยากถามก็ถามฉันได้เลย ไว้พ้นจากมรสุมครั้งนี้ไปก่อน..."

"ฉันจะเตรียมเหล้ายาปลาปิ้งที่บ้าน แล้วเชิญเธอไปนั่งเล่นที่บ้านด้วยกัน จะได้ทำความรู้จักกับน้องสาวคนนั้นด้วย"

"ครับ" หวังหลิงรู้ระเบียบการดี จึงไม่เซ้าซี้

ส่วนเรื่องที่คุณลุงเจียงบอกจะให้ไปนั่งกินข้าวที่บ้าน สองวันนี้คงเป็นไปไม่ได้แน่ การซุ่มโจมตีของกลุ่มบุตรแห่งดาวน้ำเงินในครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ

ลั่วตูคือสำนักงานใหญ่ระดับประเทศของสำนัก 314 แต่สำนักงานใหญ่กลับถูกบุกถล่มจนมีคนตายและบาดเจ็บมหาศาล แค่คิดก็ปวดหัวแทนแล้ว

ในเมื่อให้ถามสั้นๆ หวังหลิงคิดว่าถามข้อมูลที่มีประโยชน์จริงๆ จะดีกว่า

ก่อนจะถาม... หวังหลิงล็อกเป้าหมายไปที่คุณลุงเจียงเพื่อดูข้อมูลของเขา

[ข้อมูล (ปัจจุบัน): เจียงถิง] —— คำอธิบาย: อดีตผู้บริหารระดับสูงของสำนัก 714 ถูกย้ายมาที่สำนัก 314 เมื่อสามปีก่อน ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสำนัก 314 เป็นผู้เหนือธรรมชาติที่สัมผัสวิถีเหนือธรรมชาติมาตั้งแต่ยุคแรกๆ พลังปัจจุบันอยู่ที่ระดับ ขัดเกลากายา · จุดสูงสุด! ตรรกะ: สายเลือดทองคำ (ไร้ที่ติ ขั้น 5), แบกรับคุณธรรม (ไร้ที่ติ ขั้น 2), มรดกโบราณ (ไร้ที่ติ ขั้น 2), เพลงหอกธาราไพศาล (โดดเด่น ขั้น 5), วิชาลมหายใจสะสมวิญญาณ (โดดเด่น) และอื่นๆ

[ข้อมูล (อนาคต): เจียงถิง] —— คำอธิบาย: อดีตผู้อำนวยการสำนัก 314 ปลุกสายเลือดทองคำมาตั้งแต่ยุคแรกเริ่ม เป็นยอดฝีมือระดับซูเปอร์ที่ไม่ค่อยมีคนรู้จัก และเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้ง "สมาพันธ์ทวยเทพ"! มีพลังระดับ หลอมรวมจิตวิญญาณ · ช่วงท้าย ที่น่าหวาดกลัว! ตรรกะ: โลหิตเทพทองคำ (ระดับสัจจะ), แบกรับคุณธรรม (ระดับสัจจะ), วิชาลมหายใจระดับสัจจะ (ไร้ที่ติ ขั้น 7), มรดกโบราณ (ไร้ที่ติ ขั้น 7), เพลงหอกดาราจักร (ไร้ที่ติ ขั้น 7) และอื่นๆ

"เก่ง... สมคำร่ำลือจริงๆ!" หวังหลิงรู้ดีว่าในฐานะผู้อำนวยการสำนัก 314 ฝีมือย่อมไม่ธรรมดา

แต่เมื่อดูแล้ว คุณลุงเจียงถิงคนนี้แข็งแกร่งกว่าที่คิดไว้เสียอีก! ตอนนี้เขาอยู่ที่ระดับขัดเกลากายาจุดสูงสุด และในอนาคตเขายังเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้ง "สมาพันธ์ทวยเทพ" อีกด้วย!

ชื่อ "สมาพันธ์ทวยเทพ" ดึงดูดความสนใจของหวังหลิงมาก

สาเหตุก็เพราะเขาจำข้อมูลอนาคตของจ้าวชีชีได้ เธอเคยเป็นฝ่ายบุกสังหารเจ้าแห่งขุมนรก จากนั้นไม่ทราบสาเหตุได้เกิดการต่อสู้กับสมาพันธ์ทวยเทพ จนได้รับบาดเจ็บภายในและต้องกลับไปพักรักษาตัวที่ดินแดนเล่อถู่แห่งประสานสำเนียง

สมาพันธ์ทวยเทพ ที่แท้ก็ถูกก่อตั้งโดยคุณลุงเจียงตรงหน้านี้นี่เอง! ส่วนทำไมในอนาคตจ้าวชีชีถึงขัดแย้งกับเขา? หวังหลิงคาดเดาว่าอาจจะเป็นเรื่องของวิเศษหลังการฟื้นฟูพลังปราณ หรืออาจจะเป็นเหตุผลอื่น

ไม่ว่าจะอย่างไร มีสิ่งหนึ่งที่ปฏิเสธไม่ได้! คุณลุงเจียงถิงตรงหน้า แข็งแกร่งตัวจริงเสียงจริง

ก็ดีเลย! ในเมื่อเขาบอกให้ถามคำถามได้

เขาก็ต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ หวังหลิงเคยถามคำถามบางอย่างกับหลันหลิงปอ แต่เธอปฏิเสธโดยบอกว่าถ้าไม่ใช่เจ้าหน้าที่สำนัก 314 ก็บอกไม่ได้

ตอนนี้เขาช่วยงานสำนัก 314 ไว้ครั้งใหญ่ การถามคำถามบ้างก็น่าจะสมเหตุสมผล

"งั้นคุณลุงเจียงครับ ผมถามเลยนะ! ตอนนี้ในโลกใบนี้มีผู้เหนือธรรมชาติอยู่เท่าไหร่กันแน่?" หวังหลิงถาม

"ไม่มีคำตอบที่แน่ชัดหรอก" เจียงถิงตอบตรงๆ "องค์กรอย่างบุตรแห่งดาวน้ำเงินไม่ได้มีแค่ที่เดียวหรือสองที่ พวกเขามีจำนวนมาก หากตอนนี้ประกาศความจริงเรื่องผู้เหนือธรรมชาติออกไป องค์กรประเภทนี้จะผุดขึ้นเป็นดอกเห็ดและจะควบคุมไม่ได้เลยในที่สุด"

"เธอก็คงเห็นแล้วว่าวิธีการทำงานขององค์กรพวกนี้มันโหดเหี้ยมผิดมนุษย์ขนาดไหน ด้วยเหตุนี้ แม้แต่ทางรัฐบาลเองก็ไม่รู้จำนวนผู้เหนือธรรมชาติที่แน่นอน ผู้เหนือธรรมชาติจำนวนมากหลังจากตื่นรู้แล้วก็ปกปิดตัวตนซ่อนตัวอยู่ในเงามืด"

"พวกเราไม่รู้จักพวกเขา พวกเขาก็ไม่รู้จักพวกเรา หากจะให้ประมาณการล่ะก็ จำนวนประชากรผู้เหนือธรรมชาติน่าจะอยู่ที่หนึ่งในหมื่น แต่ในบางพื้นที่อย่างลั่วตูที่ถูกหลายขุมกำลังจ้องมอง สัดส่วนนี้จะสูงกว่านั้นมาก น่าจะอยู่ที่ประมาณสองในหมื่นหรือสามในหมื่นได้!"

เมืองลั่วตูมีประชากรทั้งหมดกว่า 20 ล้านคน คำนวณดูแล้ว จำนวนผู้เหนือธรรมชาติน่าจะอยู่ที่ประมาณ 4,000 ถึง 6,000 คน!

"ในจำนวนคนเหล่านี้มากกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ไม่สามารถทะลวงเข้าสู่ระดับขัดเกลากายาได้ และไม่รู้เรื่องการแบ่งระดับพลังของผู้เหนือธรรมชาติด้วยซ้ำ คนพวกนี้ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ภัยคุกคามหลักยังคงอยู่ที่องค์กรอย่างบุตรแห่งดาวน้ำเงิน" เจียงถิงแสดงท่าทีปฏิเสธชัดเจน สำหรับผู้เหนือธรรมชาติที่แม้แต่ขอบเขตขัดเกลากายายังทะลวงผ่านไม่ได้ ย่อมไม่มีผลกระทบต่อสำนัก 314

หวังหลิงเห็นด้วยกับความคิดของเขา ก่อนจะถามต่อ "แล้วคนที่ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตขัดเกลากายาได้ พวกเขาทำได้ยังไงครับ? ทุกคนต้องอาศัยพึ่งพาองค์กรหมดเลยเหรอ?"

นี่คือคำถามที่เขาใส่ใจที่สุด!

ผู้เหนือธรรมชาติคนอื่นๆ เพิ่มเลือดลมและทะลวงขอบเขตพลังเหนือธรรมชาติกันด้วยวิธีไหน?!

หากรู้เรื่องนี้ เขาก็จะมีช่องว่างให้บริหารจัดการ และความเร็วในการเพิ่มความแข็งแกร่งของตัวเองก็จะพุ่งสูงขึ้นกว่าเดิมมาก!