บทที่ 210 ข้อสันนิษฐานกับความจริง

"พวกเขามีโจรป่าเล็ดลอดไปได้สามคนจริงๆ ตอนนั้นพวกเขากำลังดื่มด่ำกับความยินดีในชัยชนะ แต่พอกลับถึงบ้าน ถึงได้รู้ว่าโจรป่าสามคนที่หลุดรอดไปนั้นนำพาอะไรมาให้พวกเขาบ้าง"

เฝิงเจียงสูดจมูกฟุดฟิด

"ฉันไม่ได้เห็นเหตุการณ์ตอนนั้นหรอก แต่ฟังเขาเล่ามาว่า ลูกของฉัน... ลูกของฉันเลือดอาบไปทั้งตัว นอนตัวเย็นเฉียบอยู่บนพื้น ส่วนคุณน้าก็นอนบาดเจ็บสาหัสอยู่ข้างๆ เขา คาดว่าตอนนั้นพวกโจรคงคิดว่าเธอตายแล้ว แต่สุดท้ายก็ช่วยชีวิตกลับมาได้ แต่ตอนนี้ร่างกายของเธอก็ไม่ค่อยแข็งแรงมาตลอด แถมเรื่องนี้ยังสร้างบาดแผลในใจให้เธอมากกว่าฉันเสียอีก เธอเห็นเด็กถูกฆ่าตายไปต่อหน้าต่อตา พยายามช่วยสุดชีวิตแต่ก็ช่วยไว้ไม่ได้!"

"บ้านที่เกิดเรื่องไม่ได้มีแค่บ้านฉัน แต่ยังมีบ้านของผู้กองเฉินด้วย ตอนนั้นมีแค่แม่เฒ่าของเขาอยู่บ้านคนเดียว แม่เฒ่าของเขาก็จากไปเหมือนกัน เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องใหญ่มาก ทางอำเภอออกหมายจับเพื่อล่าตัวสามคนนั้นให้ได้ แต่ต่อมาได้ยินว่าสามคนนั้นไปตายอยู่ในรังโจรเดิมเสียแล้ว ชาวบ้านที่กะจะไปเก็บของเหลือเป็นคนไปพบเข้า เขาแค่อยากไปดูว่าในรังโจรจะมีของมีค่าหรือของกินอะไรหลงเหลืออยู่บ้าง ใครจะไปคิดว่าจะเจอศพโจรทั้งสามคนแทน"

"พวกเขาตายยังไงหรือ?"