บทที่ 267 เด็กๆ ขึ้นเขา

คุณน้าเล็กยังไม่ทันได้อ้าปากเถียงสามีตัวเอง เขาก็ยอมหน้าเจื่อนไปเสียก่อน
เขาตะโกนเรียกจูจื้อกับจูหย่ง กะว่าจะเข้าไปเล่นไพ่สักสองตาในบ้านเพื่อฆ่าเวลา อย่างไรเสียอยู่ข้างนอกลานบ้านก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว
พอเท้าเพิ่งก้าวข้ามธรณีประตู ก็เห็นคุณตานั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่ตรงนั้น

ในใจเขากระตุกวูบทันที แย่แล้ว เกือบลืมไปเลยว่านิสัยปกป้องลูกหลานของตระกูลจูนั้นสืบทอดกันมาทางสายเลือด โดยเฉพาะคุณตาคนนี้!
ลู่ไหวอันเติบโตมากับคุณตา คุณตาย่อมต้องปกป้องเขามากที่สุด
สีหน้าของสามีคุณน้าเล็กเปลี่ยนไปทันที เขาหัวเราะแหะๆ พลางเอ่ย

"พ่อ ทำหน้าดำคร่ำเครียดแบบนี้ เกือบทำผมตกใจแย่เลยนะเนี่ย! เมื่อกี้ผมก็แค่พูดเล่นน่ะ! ผมเองก็เอ็นดูหลานชายคนเล็กเหมือนกันนะ!
ไม่อย่างนั้นจะเอาเนื้อสองเหลียงสุดท้ายในบ้านมาทำไมล่ะ! ที่เอามาก็เพื่อให้หลานชายคนเล็กกินไม่ใช่หรือไง!"

สีหน้าของคุณตาถึงได้ค่อยๆ ผ่อนคลายลง ลูกเขยคนเล็กเป็นพวกเห็นแก่ผลประโยชน์มาแต่ไหนแต่ไร เมื่อก่อนก็ไม่ค่อยจะชอบหน้าไหวอันสักเท่าไหร่
แต่ครั้งนี้ไหวอันอุตส่าห์กลับมาทั้งที อย่าให้เขาเห็นว่ามีลูกไม้ตุกติกอะไรอีกเชียว ไม่อย่างนั้นเขาไล่ตะเพิดออกจากบ้านแน่
คุณตาแค่นเสียงฮึดฮัด แล้วเอ่ยขึ้น

"เอาล่ะ ต้าลี่พูดมาก็มีเหตุผล พวกแกอย่ามัวไปยืนเกะกะอยู่หน้าประตูเลย ไหวอันก็ใช่ว่าจะกลับมาวันนี้ รอไปตอนนี้ก็ใช่ว่าจะได้เจอ"