บทที่ 289 ความคิดของคุณป้าใหญ่

พูดกันตามตรง วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันจริงๆ ปั่นจักรยานมาทั้งเช้า แถมยังต้องตรงขึ้นเขาไปจัดการหมูป่าอีกหลายตัว
ถึงแม้เรื่องพวกนี้จะดูเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับลู่ไหวอัน แต่มันก็กินแรงกายแรงใจอยู่ไม่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นเขายังดื่มเหล้าเข้าไปอีก ลู่ไหวอันจึงหลับสนิทไปเลย
นอนหลับไปเต็มๆ สองชั่วโมง ลู่ไหวอันถึงได้ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา ข้างกายไม่มีวี่แววของซูสวินแล้ว

แต่ซูสวินก็เพิ่งจะตื่นได้ไม่นานเหมือนกัน เวลานี้เธอกำลังนั่งคุยอยู่ข้างนอกกับพวกคุณป้าสะใภ้และคุณน้าเล็ก ช่วยกันเด็ดผักเตรียมไว้
กับข้าวตอนกลางวันถูกกินจนเกลี้ยง ตอนเย็นคนเยอะยิ่งกว่าเดิม การเตรียมกับข้าวไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลยนะ!
แต่คุณป้าสะใภ้รองมองดูโอ่งข้าวแล้วก็ต้องหนักใจ! เสบียงในบ้านมีพอกินก็จริง แต่นั่นคือพอกินแบบไม่ให้อดตายเท่านั้น

ช่วงหลายวันนี้ไม่ต้องไปทำงานในแปลงนา ที่บ้านเลยกินข้าวกันแค่วันละสองมื้อ แถมยังกินแค่พอน้ำเต็มท้องเพื่อหลอกกระเพาะเท่านั้น
ก็เหมือนกับพวกลูกพี่ลูกน้องที่ไปเยี่ยมบ้านแม่ยาย ดื่มโจ๊กจนอิ่มน้ำ พอวิ่งเข้าห้องน้ำไปไม่กี่รอบก็หิวแล้ว
แต่หิวก็ต้องทนหิวไป! อยากกินข้าวก็ต้องรอถึงมื้อต่อไป

แต่ลู่ไหวอันมาเยือนทั้งที จะปล่อยให้พวกเขาหิวไม่ได้เด็ดขาด มื้อกลางวันก็เลยเตรียมหมั่นโถวธัญพืชไว้เต็มเหนี่ยว กับโจ๊กข้นๆ
ถ้ากินกันแบบนี้ เสบียงในบ้านคงประทังไปได้แค่ไม่กี่วัน รอจนลู่ไหวอันกลับไป พวกเขาคงไม่มีแม้แต่น้ำให้กินประทังหิวแน่ๆ จะทำยังไงดีล่ะ!
คุณป้าสะใภ้รองแอบเรียกคุณป้าสะใภ้ใหญ่มาหา ชี้ไปที่โอ่งข้าวพลางเอ่ย

"พี่ใหญ่ พี่ดูสิ เอายังไงดีล่ะ! เนื้อน่ะพวกเรากินได้ไม่อั้นก็จริง แต่เสบียงมันเหลือไม่เยอะแล้วนะ!"