บทที่ 307 ตอกกลับคุณอารองตระกูลซูอย่างดุเดือด

"คุณอารองกับคุณอาสะใภ้รองช่างขยันขันแข็งกันจริงๆ! พูดแบบนี้แสดงว่าที่มากินข้าวบ้านผมก็คงปลีกเวลามาจากช่วงที่ยุ่งสุดๆ เลยล่ะสิ! ถ้าเกิดคุณอารองกับคุณอาสะใภ้รองยุ่งมากขนาดนั้น ผมก็จะไม่รั้งพวกคุณไว้แล้วกัน!"

ไม่ให้กินข้าว จะเป็นไปได้ยังไง!
คุณอารองตระกูลซูรีบดึงตัวคุณอาสะใภ้รองกลับมา แล้วด่าเสียงเบา "หุบปากไปเลยนะ ถ้าอยากกินข้าวก็พูดให้น้อยลงหน่อย อยากเด่นนักหรือไง!"
แล้วหันกลับมาปั้นหน้ายิ้มแย้มพูดกับลู่ไหวอัน

"ไหวอันเอ๊ย! อย่าไปสนใจคุณอาสะใภ้รองของหลานเลย เธอพูดจาไม่รู้จักคิด เดี๋ยวกลับบ้านไปอาจะจัดการเธอเอง"

คุณอารองตระกูลซูเป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบายนัก เรื่องที่ไม่ยอมไปเยี่ยมลู่ไหวอันก่อนหน้านี้ เขาไม่ปริปากพูดถึงเลยสักคำ
อย่างไรเสียขอแค่ไม่ปะทะกันรุนแรงจริงๆ พี่ใหญ่ก็ไม่มีทางไล่เขาไปหรอก ข้าวมื้อนี้เขาต้องได้กินแน่ อย่างมากก็แค่ยอมก้มหัวลดตัวลงหน่อยก็เท่านั้น!

ลู่ไหวอันก็ยิ้มรับ
"คุณอารองช่างพูดจริงๆ แต่ที่พูดมาจะเป็นความจริงหรือเรื่องโกหก ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน!
แต่ไม่ว่าจะเป็นความจริงหรือเรื่องโกหก ขอแค่ไม่เอาผมกับอาสวินไปพูดเสียๆ หายๆ ลับหลังก็พอ ไม่อย่างนั้นก็อย่าหาว่าผมไม่ไว้หน้าก็แล้วกัน"