บทที่ 347 ความฝันที่จะได้เป็นเจ้าหน้าที่

ยิ่งหลี่อิงพูด ในใจก็ยิ่งรู้สึกอบอุ่น ในยุคสมัยนี้ ตลอดทั้งชีวิตของชาวบ้านธรรมดาก็แทบจะดิ้นรนเพื่อปากท้องให้อิ่มกันทั้งนั้น เมื่อก่อนครอบครัวของพวกเธอก็เป็นแบบนี้ แต่เพราะมีลู่ไหวอัน ตอนนี้เธอไม่ต้องกังวลเรื่องเสบียงอาหารอีกต่อไปแล้ว

เพียงแต่ความคิดที่ฝังรากลึกอยู่ในสายเลือดของชาวนาเก่าแก่ ต่อให้มีข้าวกิน ถึงเวลาที่ต้องทำงานก็ยังต้องทำ

อุตส่าห์อดทนมาจนถึงช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ ดูจากสภาพอากาศปีนี้ก็น่าจะดี ไม่ว่าจะมีข้าวกินหรือไม่ ทุกคนต่างก็ทุ่มเทแรงกายทำงาน ต่อให้ที่บ้านจะไม่ขาดแคลนเสบียง หลี่อิงก็ยังไปทำงานทุกวัน

"เอาล่ะ พวกเธอสองคนเพิ่งลงมาจากเขา นั่งพักผ่อนกันให้สบายเถอะ! แม่จะไปทำกับข้าวเอง!"

หลายวันนี้อยู่บนเขาไม่รู้ว่ากินอะไรกันบ้าง ดูจากสภาพของลู่ไหวอันแล้ว เพิ่งไปอยู่บนเขาแค่สองวัน ก็ซูบผอมลงไปไม่น้อย แล้วก็ยังมีซูสวินอีก ใบหน้าก็ดูซูบซีดลงไปเยอะ หลี่อิงมองแล้วก็รู้สึกปวดใจ คิดว่าคืนนี้จะต้องทำของอร่อยๆ ให้กินเสียหน่อย