บทที่ 349 พนักงานจัดซื้อคนใหม่

ลู่ไหวอันเอ่ยถามอย่างหยอกเย้า "อยากมีลูกขนาดนั้นเลยหรือ?"

ซูสวินพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น ซูสวินรักลู่ไหวอันน่ะไม่ผิดหรอก แต่ในยุคสมัยนี้ ไม่มีคำว่าดื่มด่ำกับโลกส่วนตัวของคนสองคนหรอกนะ
ในความคิดของเธอ การรักลู่ไหวอัน ก็คือการให้กำเนิดเด็กที่มีหน้าตาเหมือนเขาทั้งสองคนสักคน นั่นต่างหากถึงจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด

ซูสวินนอนซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของลู่ไหวอัน ใบหน้าเล็กๆ แดงระเรื่อ พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ลู่ไหวอันมองดูแล้วก็รู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาวูบหนึ่ง

"งั้นก็พอดีเลย ฉันยังมีแรงอยู่นะ! พวกเรามาพยายามกันอีกสักรอบเถอะ จะได้สมหวังไวๆ"

ลู่ไหวอันไม่สนอะไรแล้ว มีลูกก็มีลูกสิ ไม่ใช่ว่าจะเลี้ยงไม่ไหวเสียหน่อย อย่างมากก็แค่เปลืองแรงเพิ่มขึ้นอีกนิดก็เท่านั้น