บทที่ 355 ความในใจของเมิ่งฉางอวี่

เมิ่งจื่อเจี๋ยรู้สึกเห็นด้วยอย่างยิ่ง ถ้าไม่ใช่เพราะอยากกินเนื้อ เขาก็คงไม่หน้าหนาวิ่งมาที่นี่ทุกวันหรอก

พ่อของเมิ่งจื่อเจี๋ยเป็นถึงเลขาธิการคอมมูน ลุงของเขาก็เป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงในตัวอำเภอ เรื่องอดอยากน่ะไม่มีทางมาถึงคิวเขาหรอก แต่เรื่องกินเนื้อนี่หมดปัญญาจริงๆ ของที่ไม่มีขายในตลาด พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน

"นั่นมันแน่อยู่แล้วล่ะ จะมีอะไรอร่อยไปกว่าเนื้ออีกล่ะ! ฉันก็ตะกละอยากกินแค่นี้แหละ!"

เฝิงเจียงแนบเนียนเปลี่ยนบทสนทนาไป เมิ่งจื่อเจี๋ยจึงไม่ได้ซักไซ้เรื่องเข้าป่าไปเด็ดผลไม้อีก แต่เปลี่ยนไปคุยเรื่องที่ว่าเดี๋ยวนี้เนื้อสัตว์ในตลาดมันหายากขนาดไหน

ตอนช่วงปีใหม่ ถ้าบ้านเขาไม่ได้อาศัยของที่ลู่ไหวอันเอามาส่งให้ช่วงก่อนปีใหม่ เกรงว่าคงหาซื้อเนื้อได้ไม่ถึงไม่กี่ตำลึงด้วยซ้ำ