บทที่ 120 กองทุนช่วยเหลือร่วมกัน

จางหลินกล่าวต่อ:

“อีกอย่าง สถานการณ์ของคุณตอนนี้ วัตถุดิบจากญี่ปุ่นขาดแคลน คำสั่งซื้อจากยุโรปก็ส่งมอบไม่ได้ แถมยังต้องชดใช้ค่าปรับการผิดสัญญาหลายล้านยูโร คุณบอกผมหน่อยว่า คุณจะเอาอะไรมาใช้หนี้เงินกู้สองร้อยล้านของผม? ผมทำอย่างนี้ก็เพื่อตัวคุณเองนะ ถ้าคุณรีบชำระคืนเงินกู้ ความกดดันของคุณก็จะลดลงไม่ใช่หรือ?”

“คุณ!” หลี่ฉงจวิ้นโกรธจนหน้าแดงก่ำ

“พอแล้วครับ พี่หลี่ นั่งลงก่อน” โจวเซินฮั่ว ประธานบริษัทฮาร์ดแวร์เซินฮั่ว ซึ่งเงียบมานาน ในที่สุดก็เปิดปาก “ผู้จัดการธนาคารทุกท่านครับ ผมโจวเซินฮั่วทำธุรกิจในเมืองอันอี๋มาเกือบสามสิบปี และได้ติดต่อกับธนาคารทุกแห่งที่นั่งอยู่ที่นี่มาเกือบทั้งชีวิตการทำงาน”

“ผมยอมรับว่า ผู้จัดการจางพูดมีเหตุผล พวกคุณมีกฎระเบียบและความยากลำบากของพวกคุณ แต่ผมอยากจะขอให้ผู้จัดการทุกท่าน ลองคิดทบทวนด้วยมโนธรรมดูสักหน่อยว่า องค์กรในเมืองอันอี๋เหล่านี้ เคยทำให้พวกคุณผิดหวังหรือไม่?”