บทที่ 144: เลขาโจวต้องการแผนงานของเราอย่างแท้จริง!

รถยนต์ซันตานา 2000 สีดำขับออกจากเขตเมืองหยุนโจวอย่างราบรื่น มุ่งหน้าสู่ทางด่วนเพื่อกลับไปยังเมืองอันอี๋

นอกหน้าต่างรถ ขอบฟ้าของเมืองค่อย ๆ เลือนหายไปในกระจกมองหลัง แทนที่ด้วยทุ่งหญ้าสีเขียวผืนใหญ่และภูเขาสีเขียวที่ทอดยาวอยู่ไกล ๆ

ที่เบาะหลัง หม่าตงเฉิงเอื้อมมือไปคลายเนคไทที่ผูกไว้อย่างประณีต

ประสบการณ์ในเช้าวันนี้สำหรับเขานั้นน่าตื่นเต้นกว่าการนำทีมไปจัดการกับเหตุการณ์ความไม่สงบของกลุ่มชนเสียอีก

ตั้งแต่ความอึดอัดที่หายใจไม่ออกในห้องประชุม ไปจนถึงการตำหนิอย่างสุขุมของเลขาโจวเหลียงอัน จนถึงการรายงานส่วนตัวที่มีกระแสความตึงเครียดซ่อนอยู่ภายในในห้องทำงาน ความรู้สึกของเขาเหมือนนั่งรถไฟเหาะตีลังกาที่บ้าคลั่ง ขึ้น ๆ ลง ๆ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่สามารถสงบลงได้อย่างสมบูรณ์