บทที่ 217 ไอ้หนุ่มนี่ถึงจะอ่อนวัย แต่ฝีมือช่างร้ายกาจจริงๆ

“โครงการขนส่งมวลชนระบบรางในเมือง” เหลียงจีกุ้ยจ้องมองเฉินเจี๋ยอย่างแน่วแน่ “นี่เป็นส่วนใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับความเสี่ยงหนี้สินท้องถิ่น คณะกรรมการพัฒนาและปฏิรูปต้องตรวจสอบ เรื่องนี้ปล่อยไม่ได้”

“สำหรับเส้นทางรถไฟหลักข้ามมณฑล ข้ามเมือง แน่นอนว่าต้องมีการจัดการโดยรัฐบาลส่วนกลาง ไม่มีข้อโต้แย้งในประเด็นนี้” เฉินเจี๋ยตอบอย่างไม่มีช่องโหว่ แต่ก็วกกลับไปทันที “แต่รถไฟใต้ดิน รถไฟฟ้ารางเบาภายในเมือง ตราบใดที่สอดคล้องกับผังเมืองโดยรวมที่รัฐบาลอนุมัติ และการเงินท้องถิ่นได้ผ่านการประเมินความเสี่ยงหนี้สินแล้ว ทำไมยังต้องรายงานมายังเยียนจิงเพื่อขออนุมัติตำแหน่งที่ตั้งเฉพาะของแต่ละสถานีด้วย?”

“ท่านผู้อำนวยการเหลียง พลังงานของคณะกรรมการพัฒนาและปฏิรูปควรเน้นไปที่ ภาพรวมยุทธศาสตร์ระดับชาติ ไม่ใช่การไปดูแลว่าปากทางเข้าสถานีรถไฟใต้ดินของเมืองที่อยู่ห่างออกไปหลายพันกิโลเมตร จะเปิดไปทางทิศใต้หรือทิศเหนือ”

เหลียงจีกุ้ยอ้าปากค้าง กำลังจะโต้แย้งว่า “แล้วถ้าท้องถิ่นสร้างอย่างไม่เป็นระเบียบจะทำอย่างไร” แต่เฉินเจี๋ยได้ ล็อคตาย ด้วยเงื่อนไขล่วงหน้าของ “การประเมินความเสี่ยงหนี้สิน” ไปแล้ว

กลยุทธ์นี้ ทั้งมอบอำนาจ และใช้กลไกอื่นมาควบคุมความวุ่นวาย ทำให้เขาไม่สามารถหาเหตุผลมาหักล้างได้เลย