บทที่ 115 ระลอกคลื่นแห่งความหวั่นไหว

ณ สถานีรถไฟความเร็วสูง

หร่วนมู่ชิง ในชุดเดรสสีขาวสะอาดตา มือข้างหนึ่งลากกระเป๋าเดินทางสีดำ ก้าวผ่านช่องตรวจตั๋วออกมาด้วยท่วงท่าสง่างาม ขณะที่เธอกำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาปลายทาง ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น

“รุ่นพี่หร่วน! ทางนี้ครับ!”

เธอเงยหน้ามองตามเสียง ก็เห็นซ่งเฉินยืนโบกมือหยอยๆ อยู่ไม่ไกล

หร่วนมู่ชิงคลี่ยิ้มหวาน “ซ่งเฉิน? ทำไมเป็นเธอล่ะ พี่ซ่งเจินไปไหน?”