บทที่ 149 เมาเละ, ไม่ต้อนรับก้างขวางคอ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอารมณ์เสียเดิมที หรือถูกกระตุ้นด้วยการตัดสินใจเมื่อครู่ของซ่งเฉินกันแน่ เหวินกวงเผิงจึงสาดเหล้าเข้าปากแก้วแล้วแก้วเล่า จนสุดท้ายก็เมาจนเริ่มเลอะเลือน

“มา... ชนแก้ว!” เหวินกวงเผิงหน้าแดงก่ำ สายตาลอยคว้าง ชูแก้วเหล้าขึ้นพลางยิ้มเผล่ให้ซ่งเฉิน

“พอได้แล้ว ดื่มจนเพี้ยนแล้วเนี่ย พรุ่งนี้นายต้องไปทำงานไม่ใช่เหรอ?” ซ่งเฉินเห็นว่าขืนปล่อยให้ดื่มต่อคงไม่ดีแน่ จึงแย่งแก้วมาจากมือเพื่อน

เหวินกวงเผิงโดนแย่งแก้วก็ไม่โกรธ คว้าขวดเหล้ามากระดกซดอึกใหญ่แทน “ไม่ทงไม่ทำมันแล้ว! บริษัทเฮงซวยแบบนั้น เงินเดือนก็จ่ายไม่ตรงเวลา งานห่วยๆ แบบนี้จะทำไปทำไมวะ!”

“เออ ไม่ทำก็ไม่ทำ” ซ่งเฉินได้ยินดังนั้น มือที่ยื่นไปจะห้ามก็ชักกลับมา