บทที่ 157 อยู่ให้มันสงบเสงี่ยมหน่อย

สั่งอาหารเสร็จ โจววั่งก็อดรนทนไม่ไหว รีบควักสัญญาออกมาวาง “น้องซ่ง สัญญาฉบับนี้เหมือนกับไฟล์ที่พี่ส่งให้เมื่อวานเป๊ะ ไม่ได้แก้แม้แต่ตัวอักษรเดียว น้องลองตรวจดูได้เลย ถ้าไม่มีปัญหาอะไรเราจะได้เซ็นกันเลย”

“ไม่ต้องรีบครับ กินข้าวให้เรียบร้อยแล้วค่อยคุยเรื่องงาน” ซ่งเฉินรับสัญญามาวางไว้ข้างตัวอย่างไม่ใส่ใจ

“เอ่อ... กว่ากับข้าวจะมาก็อีกสักพัก ลองดูฆ่าเวลาไปก่อนก็ได้นี่นา” โจววั่งยังไม่ยอมแพ้

ซ่งเฉินมองเขาด้วยรอยยิ้มกึ่งบึงกึ่งยิ้ม “พี่โจวจะกลัวอะไร ผมนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ไม่หนีไปไหนหรอก แฟนผมทำงานมาทั้งเช้าเหนื่อยจะแย่ ให้เธอได้กินรองท้องสักหน่อยเถอะครับ”

ได้ยินแบบนั้น หร่วนมู่ชิงก็ค้อนใส่เขาเบาๆ... คนบ้า พูดอะไรเกรงใจคนอื่นบ้าง เดี๋ยวเขาจะหาว่าฉันเป็นคุณหนูขี้ประคบประหงมพอดี