บทที่ 163 ขี้อายขนาดนี้ วันข้างหน้าจะทำยังไงล่ะฮึ?

เสียงน้ำไหลซู่ซ่าดังแว่วมาจากห้องน้ำ ขณะที่ซ่งเฉินรับถุงใบเล็กมาจากพนักงานส่งด่วน (ไรเดอร์)

พนักงานเป็นเด็กหนุ่มอายุราวๆ ยี่สิบปี เสื้อกันฝนยังเปียกโชก แต่ดวงตากลับเป็นประกายวิบวับ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มกว้างขวาง

“พี่ครับ ถ้าพอใจบริการ รบกวนกด 5 ดาวให้ผมด้วยนะครับ ขอบคุณครับ”

“ได้เลย ลำบากหน่อยนะ” ซ่งเฉินพยักหน้ารับอย่างอารมณ์ดี

“ไม่ลำบากเลยครับพี่ ไปแล้วนะ... ขอให้เป็นค่ำคืนที่ยอดเยี่ยมนะครับ~” พ่อหนุ่มไรเดอร์ขยิบตาให้ซ่งเฉินอย่างมีเลศนัย ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยคำพูดสองแง่สองง่าม