บทที่ 189 จดหมายร้องเรียน

เรื่องที่เฉากังกล้าลงมือฆ่าคน เป็นสิ่งที่ซ่งเฉินคาดไม่ถึงจริงๆ แต่หากมองในมุมของเจียงเถียนเถียน นี่อาจไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเสียทีเดียว

ในเมื่อไอ้อันธพาล (เถียนจื้อเฉียง) ถูกเฉากังกำจัดไปแล้ว ขอเพียงแค่เปิดโปงเรื่องที่เฉากังเป็นฆาตกรได้ ภัยคุกคามทั้งสองอย่างของเจียงเถียนเถียนก็จะมลายหายไปจนหมดสิ้น เพราะในยุคสมัยนี้ โทษของการฆ่าคนคือการประหารชีวิตสถานเดียว

ซ่งเฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในใจเริ่มวางแผนคร่าวๆ เขาหันไปมองเจียงเถียนเถียนด้วยสายตาปลอบโยน “เรื่องนี้พี่จะจัดการเอง ช่วงนี้เราต้องดูแลตัวเองให้ดี พยายามเกาะกลุ่มกับยุวปัญญาชนคนอื่นไว้ อย่าไปไหนมาไหนคนเดียวเด็ดขาด”

“ค่ะพี่ หนูรู้แล้ว สองวันนี้ขนาดจะไปเข้าห้องน้ำหนูยังให้พี่จ้าวไปเป็นเพื่อนเลย” เจียงเถียนเถียนพยักหน้าหงึกหงัก

“อีกเรื่องหนึ่งที่พี่กังวล... ถ้าเฉากังโดนจับ เขาอาจจะซัดทอดมาถึงเราหรือพยายามลากเราลงน้ำไปด้วย เราจะรับมือไหวไหม?” ซ่งเฉินถามด้วยความเป็นห่วง