บทที่ 191 หม่าจวินลี่

การสอบสวนกินเวลาไม่นาน ประมาณสิบกว่านาทีเห็นจะได้ แต่สำหรับเฉากังแล้ว มันยาวนานราวกับหนึ่งวันยาวนานเท่ากับหนึ่งปี

แม้จูซินจะมีท่าทางเป็นมิตรตลอดการสนทนา ใบหน้าประดับรอยยิ้มจางๆ อยู่เสมอ แต่เฉากังกลับรู้สึกว่าภายใต้รอยยิ้มนั้นมีมีดแหลมคมซ่อนอยู่ พร้อมจะพุ่งเสียบเขาได้ทุกเมื่อในจังหวะที่เผลอ

จูซินล้วงผ้าเช็ดหน้าสีขาวออกมาจากกระเป๋า แกล้งหยอกเย้าทีเล่นทีจริง “สหายเฉา เช็ดเหงื่อที่หน้าผากหน่อยไหมครับ? ดูคุณตื่นเต้นจัง ผมหน้าตาน่ากลัวขนาดนั้นเชียวเหรอ?”

“แหะๆ... คงเพราะอากาศมันร้อนน่ะครับ ขอบคุณในความหวังดีครับสหายตำรวจ แต่ผมเกรงใจกลัวผ้าเช็ดหน้าคุณเปื้อน ผมใช้เสื้อเช็ดเอาก็ได้” เฉากังหัวเราะแห้งๆ ยกแขนเสื้อขึ้นปาดเหงื่อลวกๆ

จูซินไม่ถือสา เก็บผ้าเช็ดหน้าลงกระเป๋าด้วยท่าทีสงบนิ่ง