บทที่ 197 อำลาบ้านพักยุวปัญญาชน

คำพูดของเจียงเถียนเถียนเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางวันแสกๆ เล่นเอาคู่สามีภรรยาหัวหน้ากองผลิตมึนงงไปตามๆ กัน

“ห๊ะ? สหายเจียงหาตำแหน่งงานในเมืองได้แล้วเหรอ?”

“ใช่ค่ะ พี่ชายหนูช่วยหาให้” เจียงเถียนเถียนยิ้มอธิบาย

ถานฉางเกินมองเจียงเถียนเถียนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เจือแววอิจฉาเล็กน้อย “สหายเจียงนี่โชคดีจริงๆ นะ มีพี่ชายดีก็แบบนี้แหละ”

“ฮะๆๆ หนูเองก็คิดงั้นเหมือนกันค่ะ” เจียงเถียนเถียนนึกถึงความช่วยเหลือของซ่งเฉิน รอยยิ้มจริงใจก็ผุดขึ้นเต็มใบหน้า