บทที่ 234 การพบหน้า

วันรุ่งขึ้น

ซ่งเฉินถูกปลุกด้วยเสียงโครมครามดังสนั่น หยิบมือถือมาดู... เพิ่งจะเจ็ดโมงกว่าๆ เอง! เขาจึงดึงผ้าห่มคลุมโปง เตรียมจะนอนต่ออีกงีบ

แต่เพิ่งจะเคลิ้มๆ เสียงเคาะประตูก็ดังรัวๆ ก๊อกๆๆๆ

“น้าเฉิน! ตื่นได้แล้ว! เร็วเข้าๆ!” เสียงเล็กๆ ใสแจ๋วของ ชิวเจียเยว่ (เสี่ยวเยว่) ดังลอดเข้ามา

ซ่งเฉินลืมตาโพลงอย่างหมดอาลัยตายอยาก “คร้าบ... ตื่นแล้วครับ กำลังจะลุกแล้ว”