บทที่ 268 ถ้าไม่โยนขี้ให้พี่เขย คนที่ซวยก็คือผม

“ว้าว! สวยมาก!” หลานเสวี่ยอี๋มองแหวนบนนิ้วนางของหร่วนมู่ชิงตาเป็นประกายวิบวับ

หร่วนมู่ชิงยิ้มแก้มปริ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยฟองสบู่สีชมพู “ชอบเหรอ? บอกแฟนเธอให้ซื้อให้สิ”

หลานเสวี่ยอี๋เชิดหน้า “เชอะ! ไม่เอาหรอก ฉันซื้อเองได้ย่ะ... ว่าแต่ซ่งเฉิน นายไปซื้อแหวนวงนี้มาจากไหนเนี่ย?”

“ไม่ได้ซื้อแบบสำเร็จรูปครับ สั่งทำพิเศษ... ทับทิมเลือดนกนี่ผมหามาเอง แล้วให้ดีไซเนอร์ออกแบบตัวเรือนให้” ซ่งเฉินตอบ

หลานเสวี่ยอี๋เลิกคิ้ว บีบแก้มหร่วนมู่ชิงเบาๆ “แหม่... ใส่ใจรายละเอียดซะด้วย หร่วนหร่วนของเราโชคดีจริงๆ”