บทที่ 301 เจ้าเด็กนี่วันนี้ดูแปลกๆ

อวี๋หานดีใจจนตาหยีแทบจะปิด แต่ปากกลับพูดด้วยน้ำเสียงลำบากใจ “รุ่นพี่คะ... เดี๋ยวกลับไปฉันโอนเงินคืนให้นะคะ ฉันใช้เงินรุ่นพี่เยอะขนาดนี้ไม่ได้หรอก”

ปากว่าไปงั้น... จริงๆ เงินในบัญชีมีไม่ถึงครึ่งของค่าเสื้อตัวเดียวด้วยซ้ำ

เสื้อผ้าที่ซื้อมาวันนี้แพงหูฉี่ ตัวเดียวก็ปาไปเท่าค่าครองชีพเธอทั้งเดือนแล้ว

ที่พูดแบบนี้ ก็เพื่อสร้างภาพลักษณ์ ‘ผู้หญิงดีๆ ที่ไม่ได้คบผู้ชายเพราะเงิน’ ต่อหน้าหร่วนเทียนอี้เท่านั้นแหละ

และก็ได้ผลตามคาด หร่วนเทียนอี้รีบปฏิเสธทันที “ไม่ต้องคืนครับ ถือเป็นของขวัญจากผม เงินไม่กี่หมื่นเอง ไม่ต้องคิดมาก”