บทที่ 320 สงครามเย็น

เมื่อก่อนฐานะทางบ้านยากจน... ซ่งหย่งคังคิดว่าหนทางเดียวที่จะทำให้แม่ยอมรับได้ คือการเป็นลูกที่ดีที่เชื่อฟังทุกอย่าง

แต่สุดท้ายเขาก็พบความจริงอันโหดร้าย... ต่อให้กตัญญูแค่ไหน แม่ก็ยังลำเอียงรักพี่ใหญ่มากกว่าอยู่ดี

แม้จะตาสว่างเลิกกตัญญูแบบโง่ๆ แล้ว แต่แผลในใจมันไม่ได้หายไปง่ายๆ

ตอนนี้พอมีเงินมีทอง ชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้น... เขาก็อยากให้แม่กับพี่ชายได้เห็นว่า ‘ไอ้ลูกคนกลางที่ไม่มีใครเอาถ่านคนนี้ มันก็มีวันได้ดีเหมือนกันนะ!’

ซ่งเฉินเข้าใจพ่อดี... คนเราพอมั่งมีศรีสุข ก็อยากกลับไปเย้ยคนที่เคยดูถูกตัวเองเป็นธรรมดา ถึงทำไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา แต่คนเรา ไม่กินหมั่นโถวก็ต้องรักศักดิ์ศรี (เหรินปู้เจิงหม่านโถวเจิงโข่วชี่)... ถือซะว่าระบายความอัดอั้นในอดีต