บทที่ 322 ลำเอียง

“ไปเมือง C? ไกลขนาดนั้นฉันไม่ไปหรอก สังขารแบบนี้จะเอาแรงที่ไหนไปนั่งรถ” หลิวกุ้ยฮวา ทำตาปรือ ตาสามเหลี่ยมคู่เล็กตกลงมาอย่างเบื่อหน่าย สีหน้าบ่งบอกชัดเจนว่าไม่ไป

ซ่งหย่งอัน (ลุงใหญ่) นั่งลงข้างแม่ ยิ้มประจบ “แม่ครับ... อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธสิ น้องรองบอกว่า ค่ารถ ค่ากิน ค่าอยู่ เขาออกให้หมด ถือซะว่าไปเที่ยวฟรีไงครับ”

“มันเนี่ยนะ?” หลิวกุ้ยฮวากรอกตามองบน

“ฉันรู้จักไส้มันดี... ในกระเป๋ามันมีเงินกี่แดงฉันรู้หมด! ดีไม่ดีมันอาจจะหลอกเราไปเพื่อขอยืมเงินค่าสินสอดให้ไอ้เฉินเฉินก็ได้”

ซ่งหย่งอันหน้าเปลี่ยนสี ลังเลเล็กน้อย “คงไม่มั้งแม่... ในโทรศัพท์มันก็ไม่ได้พูดเรื่องยืมเงินนะ”