บทที่ 327 บ้านไหนก็มีญาติจนๆ กันทั้งนั้น

“แกคิดว่าแม่แก่ๆ คนนี้ทำให้แกขายขี้หน้าเหรอฮะ!?” หลิวกุ้ยฮวาแผดเสียงถามลูกชาย

ซ่งหย่งอันรีบปฏิเสธพัลวัน “เปล่าครับแม่! ไม่ใช่แบบนั้น! แม่จะคิดแบบนั้นได้ไงครับ?”

ถึงในใจจะคิดว่า ‘ใช่ ขายหน้ามาก’ แต่ใครจะกล้าพูดออกมา?

ซ่งหยางรีบช่วยพ่อแก้ต่าง “ย่าครับอย่าโกรธเลย พ่อไม่ได้หมายความแบบนั้นหรอกครับ”

หลิวกุ้ยฮวาเท้าเอว เชิดหน้าขึ้น “ฉันไม่สนหรอกว่าพวกแกจะคิดยังไง... ความจริงก็คือน้องแกมันอกตัญญู! มันกล้าทำฉันก็กล้าด่า!”