บทที่ 336 ผู้ชายไม่ใช้เงินไม่เป็นไร แต่ต้องมีเงินติดตัว

“อาครับ อย่าไปถือสาเธอเลย เธอไม่ได้ตั้งใจสอนลูกแบบนั้นหรอกครับ กลับไปผมจะอบรมเธอให้หนักเลย” ซ่งหยางตีหน้าเศร้า พูดจาจริงจังราวกับกลัวซ่งหย่งคังจะไม่เชื่อ

จงเหมยรีบตบปากตัวเองแปะๆ เสริมทันควัน “ใช่ค่ะอา... หนูไม่ได้ตั้งใจจริงๆ คือตาหนูเซิ่งแกเข้าใจผิดไปเอง หนูแค่สอนว่าอาดีกับแกมาก โตขึ้นต้องกตัญญูต่ออา... แกคงจำผิดน่ะค่ะ”

ซ่งหย่งคังรู้ดีว่า น้ำลายพวกนี้เชื่อถือไม่ได้ แต่ก็ขี้เกียจต่อความยาวสาวความยืด

“ช่างเถอะ... ใกล้เวลาตรวจตั๋วแล้ว รีบเข้าไปเถอะ” เขาโบกมือไล่

“ครับอา... อาอย่าเก็บเอาคำพูดเด็กมาคิดมากนะครับ พวกผมไปก่อน ไว้ว่างๆ จะมาเยี่ยมใหม่” ซ่งหยางโบกมือลา