บทที่ 427 บ้างานสายพันธุ์ไหนกันเนี่ย

“ฉันกับอาเฉินอยู่บ้านจ้ะ ที่จิ่งหัววานไง เธอจำได้ไหมที่เคยมาครั้งก่อน?” หร่วนมู่ชิงตอบพร้อมรอยยิ้ม

แววตาของหร่วนเทียนอี้ฉายแววประหลาดใจ “อยู่ที่จิ่งหัววานเหรอ? งั้นเครื่องนั่นพวกพี่ก็ซื้อมาเองเหรอครับ?”

เมื่อกี้เขาเห็นเครื่องตัดหยกกับก้อนหินหยกดิบบนโต๊ะ ก็นึกว่าทั้งสองคนอยู่ที่ร้านพนันหินหยกเสียอีก นึกไม่ถึงว่าจะเล่นกันอยู่ที่บ้าน

“ใช่จ้ะ เครื่องนี้อาเฉินซื้อมา หินหยกดิบพวกนี้เขาก็ซื้อมาเหมือนกัน แต่พวกเราผ่าหินหมดทุกก้อนแล้วนะ เธอมาตอนนี้ก็เปล่าประโยชน์” หร่วนมู่ชิงกะพริบตาปริบๆ แฝงแววเยาะเย้ยเล็กน้อย

หร่วนเทียนอี้ร้องโอดครวญด้วยความเสียดาย “โธ่ ผมก็อยากเล่นบ้างอะ พี่เขยไปซื้อหินมาจากไหนครับ ฝากซื้อให้ผมบ้างสิ”