บทที่ 442 ฉันโกรธนะ แต่ฉันไม่พูด

“ทำไมไปนานจังคะ คนไม่รู้คงนึกว่าคุณตกลงไปในส้วมแล้วนะเนี่ย” หร่วนมู่ชิงเห็นซ่งเฉินเดินออกมาก็รีบเข้าไปจับมือ บ่นกระปอดกระแปดเสียงงุ้งงิ้ง

ซ่งเฉินยิ้มพลางรับกระเป๋าถือสีดำจากมือเธอมาถือไว้ อธิบายส่งเดชว่า “คิวยาวน่ะครับ เลยเสียเวลาหน่อย”

“ห้องน้ำชายก็ต้องต่อคิวด้วยเหรอคะ?” หร่วนมู่ชิงเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ เธอนึกว่ามีแต่ห้องน้ำหญิงเสียอีกที่ต้องต่อคิว

“ก็แล้วแต่สถานการณ์ครับ บางทีคนเยอะก็ต้องต่อคิว คนน้อยก็ไม่ต้อง”

หร่วนมู่ชิงลูบท้องตัวเอง พูดเสียงอ้อน “เรารีบไปกินข้าวกันเถอะค่ะ ฉันหิวจะแย่แล้ว”