บทที่ 459 เหมือนคิดจะหักหลังกัน ยกเลิกการซื้อขาย

“ผมเอง มีธุรกิจอยากจะคุยกับคุณหน่อย” ซ่งเฉินไม่รู้ว่าคนคนนี้ชื่ออะไร จึงละไว้ไม่เอ่ยชื่อ

หยางเปียวแค่นเสียงฮึในลำคอ แววตาฉายความดูถูกจางๆ “ได้ยินน้องชายฉันบอกว่านายวางมาดใหญ่โตเหลือเกินนะ ถึงขั้นประกาศว่าต้องให้ฉันมาพบด้วยตัวเองเท่านั้น ฉันล่ะอยากจะเห็นจริงๆ ว่านายมีดีสมราคาคุยหรือเปล่า”

“ขอผมชี้แจงก่อนนะครับ เป็นเพราะสหายท่านนี้ปฏิเสธข้อเสนอที่ผมขอไปพบคุณครั้งแล้วครั้งเล่าต่างหาก ผมถึงต้องเปลี่ยนใจ” ซ่งเฉินปรายตามองชายเสื้อเขียวเรียบๆ อธิบายด้วยความสุขุม

เขารู้อยู่แล้วว่าหมอนี่ต้องเอาเขาไปนินทาลับหลัง เขาเองก็ไม่ใช่คนใบ้ ความจริงเป็นยังไงก็ต้องพูดออกมาให้ทั้งสองฝ่ายรับรู้

“อ้อ? เป็นอย่างนี้เองเหรอ” หยางเปียวทำหน้าแปลกใจ หันขวับไปถลึงตาใส่ชายเสื้อเขียวอย่างดุเดือด