บทที่ 54 ร้านใหม่เปิดกิจการ

เฉินจื่ออู่เลียนิ้วที่เปื้อนคราบซอสอย่างเสียดาย ก่อนจะหันไปมองหลิวเหมยด้วยสายตาคาดหวัง “แม่ครับ เมื่อกี้ตอนอาซ่งทำกับข้าว แม่ยืนดูตลอดเลย แม่น่าจะจำสูตรได้แล้วใช่ไหมครับ?”

“ไม่! จำไม่ได้เลยสักนิด มันยากเกินไป สมองแม่ไม่ดี เรียนไม่รู้เรื่องหรอกลูก” หลิวเหมยปฏิเสธเสียงแข็งจนลิ้นแทบพันกัน ชั่ววูบหนึ่งเธออยากจะเป็นคนหูหนวกไปซะ จะได้ไม่ต้องได้ยินคำขอของลูกชาย

เฉินจื่ออู่มองแม่ด้วยสายตาจับผิด “จริงเหรอครับ? เมนูนี้มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ?”

หลิวเหมยจ้องตาลูกชายด้วยความจริงใจสุดซึ้ง พยักหน้าหงึกๆ “ยากจ้ะ ยากมาก คนทั่วไปทำไม่ได้หรอก”

“ว้า... แย่จัง” เฉินจื่ออู่เบะปากด้วยความผิดหวัง

ถึงจะรู้สึกทะแม่งๆ อยู่บ้าง แต่ในเมื่อ ‘เจ้าแดงตีนคลาน’ หาได้ทั่วไปและราคาถูก แม่คงไม่ใจร้ายหวงของกินกับลูกหรอกมั้ง แสดงว่าเมนูนี้มันคงทำยากจริงๆ นั่นแหละ

ไม่ใช่แค่เฉินจื่ออู่ที่ผิดหวัง เฉินจิ้งชูและเฉินจื่อเหวินเองก็คอตกไปตามๆ กัน เพราะกุ้งรสหม่าล่าวันนี้มันอร่อยเหาะ อร่อยกว่าเนื้อหมูตั้งหลายเท่า แถมยังหาจับได้เองตามท้องนา นึกว่าจะได้กินบ่อยๆ เสียอีก

มีเพียงเฉินหมิงคนเดียวที่ไม่เชื่อคำโกหกพกลมของเมีย

แค่เหลือบไปเห็นคราบน้ำมันก้นกะละมัง เขาก็เดาได้ทันทีว่าทำไมเมียถึงต้องโกหกลูก

ถึงพวกเขาจะหาเงินได้ไม่น้อย แต่รายจ่ายในบ้านก็เยอะโข ขืนให้ทำเมนู ‘ล้างผลาญน้ำมัน’ แบบนี้ทุกวัน มีหวังล่มจมกันพอดี

ลูกๆ ถูกเลี้ยงมาแบบไข่ในหิน ไม่รู้หรอกว่ากว่าจะหาเงินหาทองมาได้มันลำบากแค่ไหน ถ้าพวกมันรู้ว่าแม่ทำเป็น รับรองได้ร้องกินเช้าเย็นแน่

เฉินจื่ออู่ทำท่าจะอ้าปากอ้อนขอให้ซ่งเฉินสอนสูตรให้

เขาเชื่อมั่นในศักยภาพความเป็นนักกินของตัวเอง เขาต้องเรียนรู้ได้แน่!

แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปาก เฉินหมิงก็รีบตัดบทไล่ตะเพิด “พวกแกกินเสร็จแล้วก็รีบไปล้างมือ แล้วกลับเข้าห้องไปทำการบ้านซะ พ่อมีธุระจะคุยกับอาซ่ง”

“พ่อครับ แต่ผม...” เฉินจื่ออู่พยายามจะแย้ง แต่ถูกเฉินจื่อเหวินตะครุบปากไว้แน่น

“ครับพ่อ พวกเราไปเดี๋ยวนี้แหละ”

พูดจบ เฉินจื่อเหวินกับเฉินจิ้งชูก็ช่วยกันหิ้วปีกน้องเล็ก ลากถูลู่ถูกังออกไปจากวงสนทนา

“อื้อ! อื้อ! พี่ปิดปากผมทำไมเนี่ย”

“อยู่เฉยๆ เถอะน่า พ่อกำลังจะคุยธุระสำคัญ ขืนแกไปกวนเดี๋ยวก็โดนด่าอีกหรอก” เฉินจื่อเหวินดุเสียงเข้ม

ตั้งแต่ปรับความเข้าใจกับซ่งเฉินคราวนั้น ทัศนคติของเฉินจื่อเหวินก็เปลี่ยนไป เขาเลิกอิจฉาน้องชาย แล้วหันมาช่วยพ่อแม่กำราบเจ้าตัวแสบแทน ซึ่งกลายเป็นว่าวิธีนี้ทำให้เขาได้รับคำชมจากพ่อแม่บ่อยขึ้น

ส่วนเฉินจื่ออู่ พอเห็นพี่ชายที่ปกติเงียบขรึมเริ่มหันมาสนใจเขา เขาก็ยอมเชื่อฟังพี่ชายแต่โดยดี

อย่างเช่นตอนนี้ พอพี่บอกให้เงียบ เขาก็เลิกขัดขืนทันที

เมื่อเด็กๆ ออกไปกันหมดแล้ว ซ่งเฉินกับเฉินหมิงก็เริ่มเข้าเรื่อง

“พี่เฉิน พรุ่งนี้ต้องรบกวนพี่หน่อยนะครับ หกโมงเช้าช่วยเอาของไปวางไว้ที่ทางแยกเดิม เดี๋ยวผมจะให้คนมาขนไป”

“ไม่มีปัญหา ไว้ใจพี่ได้เลย”

“จริงสิ...” จู่ๆ เฉินหมิงก็นึกอะไรขึ้นมาได้

“เทียบกับธัญพืชแล้ว ชาวบ้านเขาอยากได้ น้ำตาลทรายแดง กับ ของใช้ในชีวิตประจำวัน มากกว่านะ รอบหน้าเธอลดพวกข้าวสารลงหน่อย แล้วเน้นเอาของใช้มาเยอะๆ ดีกว่า”

เพราะชาวบ้านส่วนใหญ่ปลูกข้าวปลูกผักกินเองได้ แม้อาหารการกินจะไม่เลิศหรูแต่ก็ไม่อดอยาก ข้าวสวยแป้งสาลีที่ซ่งเฉินเอามาแลก ชาวบ้านชอบก็จริง แต่ก็แลกไปแค่พอกินแก้ขัดในโอกาสพิเศษ ไม่มีบ้านไหนใจป้ำแลกไปกินทุกวันหรอก

แต่ของใช้จำเป็นนี่สิหายากกว่ามาก ชาวบ้านไม่มีตั๋วปันส่วนเหมือนคนงานในเมือง จะซื้อสบู่สักก้อน ผ้าสักผืน ต้องเก็บหอมรอมริบและรอจังหวะนานมาก

ซ่งเฉินพยักหน้าเห็นด้วย “ได้ครับ งั้นคราวหน้าผมจะหาของใช้มาเยอะๆ หรือพี่ลองถามพวกเขาก็ได้ว่าอยากได้อะไร ถ้าหาได้ผมจะหามาให้”

เฉินหมิงยิ้มกว้าง ยกนิ้วโป้งให้ “เสี่ยวซ่ง เยี่ยมไปเลย!”

วันเปิดร้าน ‘ซ่งจี้’ (ร้านตระกูลซ่ง)

ซ่งเฉินทุ่มทุนสร้าง จ้างคณะเชิดสิงโตมาแสดงชุดใหญ่

สวี่หัวรู้สึกว่าเพื่อนเล่นใหญ่เกินเบอร์ไปหน่อย แค่ร้านขายของป่าบ้านๆ ต้องอลังการขนาดนี้เชียวเหรอ? ยังไม่ทันได้กำไรก็หว่านเงินไปตั้งเท่าไหร่แล้ว เขาแอบกลัวใจลึกๆ ว่าจะคืนทุนยาก

แต่เขาก็เก็บความกังวลไว้ในใจ ไม่กล้าพูดออกมาทำลายบรรยากาศในวันมงคลของเพื่อน

แต่ผลลัพธ์ของ ‘พลังเงินตรา’ นั้นเห็นผลทันตา ผู้คนในละแวกนั้นแห่กันมาดูความครึกครื้นจนแน่นขนัด

ตอนแรกทุกคนสนใจแค่การเชิดสิงโต จนกระทั่งสิงโตคายป้ายคำอวยพรออกมา สายตาของฝูงชนถึงเบนไปที่ร้าน

“อ้าว ร้านใหม่เปิดเหรอเนี่ย? ‘ซ่งจี้’? ขายอะไรน่ะ?”

“ก็เขียนอยู่นั่นไง ของป่าจากธรรมชาติ กุ้งก้ามแดง ปลาโคลน ปลาไหลนา ไข่ไก่บ้าน...”

“เปิดร้านใหม่ลด 20% สามวันแรกด้วย! เข้าไปดูกันหน่อยไหม?”

“ไปสิ ฉันกำลังอยากได้ไข่ไก่บ้านไปทำไข่ตุ๋นให้หลานกินพอดี ไม่รู้ของร้านนี้จะแท้หรือเปล่า”

“ฉันขอดูราคากุ้งหน่อย ลูกสาวบ่นอยากกินกุ้งผัดหม่าล่าทุกวัน ซื้อข้างนอกกินกลัวไม่สะอาด สู้ซื้อไปทำเองดีกว่า...”

สวี่หัวเดินวนไปวนมาในร้านด้วยความกระวนกระวาย จนซ่งเฉินเวียนหัว “หัวจึ นั่งพักก่อนเถอะ เดินจนพื้นสึกหมดแล้ว”

“ฉันไม่เหนื่อย... นายว่าจะมีคนเข้ามาซื้อไหมวะ?” สวี่หัวถามเสียงเครียด

ซ่งเฉินหัวเราะเบาๆ “ทำไมนายดูตื่นเต้นกว่าเจ้าของร้านอย่างฉันอีกเนี่ย?”

ก่อนหน้านี้ซ่งเฉินเสนอจะให้เงินเดือนการันตีเผื่อร้านเจ๊ง แต่สวี่หัวปฏิเสธเสียงแข็ง ยืนยันจะรับส่วนแบ่งกำไร เพื่อร่วมหัวจมท้ายไปด้วยกัน

ซ่งเฉินไม่ขัดศรัทธาเพื่อน แต่ในใจเขารู้ดีว่าต่อให้ร้านเจ๊ง เขาก็ไม่เดือดร้อน เพราะเงินทุนแค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วง

แต่สำหรับสวี่หัว มันคือเดิมพันทั้งชีวิต เขาลาออกจากงานมาทุ่มเทกับร้านนี้ ถ้าไปไม่รอดเขาคงต้องกินแกลบ

ระหว่างที่คุยกัน ไทยมุงด้านนอกก็เริ่มทยอยเดินเข้ามาในร้านทีละกลุ่มสองกลุ่ม

สวี่หัวลืมความกังวลไปสิ้น รีบปั้นหน้ายิ้มแย้มเข้าไปต้อนรับลูกค้าทันที

ราคาสินค้าในร้านซ่งเฉินอิงตามราคาตลาด บางอย่างถูกกว่านิดหน่อย แถมยังมีโปรโมชั่นลด 20% อีก ทำให้ลูกค้าที่เดินเข้ามาแทบไม่มีใครเดินตัวเปล่ากลับไป

สินค้าขายดีอันดับหนึ่งคือ กุ้งเครย์ฟิช ไซซ์ใหญ่ขนาด 7-9 เฉียน (35-45 กรัม) ร้านอื่นขายกันจินละ 30 กว่าหยวน แต่ร้านซ่งเฉินตั้งราคาแค่ 28 หยวน พอลดราคาแล้วเหลือแค่ 20 กว่าหยวนเท่านั้น!