บทที่ 117 ฉันจะซื้อเดี๋ยวนี้แหละ

ไป๋อวิ๋นเฟยทนไม่ไหวอีกต่อไป โดยเฉพาะเมื่อเธอบอกว่าจะป่าวประกาศเรื่องนี้ให้รู้กันทั่วทั้งอำเภอ มันทำให้เขามีความรู้สึกอยากจะบีบคอเธอให้ตายคามือจริงๆ

“เธออยากตายนักใช่ไหม งั้นฉันจะสงเคราะห์ให้” ไป๋อวิ๋นเฟยตะคอกเสียงดัง มือทั้งสองข้างคว้าข้อมือของโอวหยางเซิ่งเยว่แล้วบีบอย่างแรง

ไป๋อวิ๋นเฟยใช้วิชาวรยุทธ์ โดยออกแรงไปเพียงหนึ่งส่วนครึ่ง แต่ต่อให้เป็นแค่หนึ่งส่วนครึ่ง หากทำกับคนธรรมดา รับรองว่าทนรับไม่ไหวแน่

ข้อมือของโอวหยางเซิ่งเยว่แดงก่ำจนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ แต่เธอกลับไม่ส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่แอะเดียว ไป๋อวิ๋นเฟยสัมผัสได้ว่าข้อมือของเธอกำลังจะหักหากเขาออกแรงอีกแค่นิดเดียว แต่โอวหยางเซิ่งเยว่กลับไม่ดิ้นรนขัดขืนเลยสักนิด

ทันใดนั้น มีบางอย่างทำให้ไป๋อวิ๋นเฟยจำต้องปล่อยมือจากเธอ เขามองดูโอวหยางเซิ่งเยว่ด้วยความฉงน