บทที่ 127 รับปากฉันสักเรื่องได้ไหม?

เมื่อเห็นพ่อผู้เป็นที่พึ่งพ่ายแพ้ยับเยิน และเห็นสีหน้าเย็นชาไร้อารมณ์ของไป๋อวิ๋นเฟย หยางเฟยหลงก็ตัวสั่นเทา ขาแข้งอ่อนแรงจนควบคุมไม่ได้

ทันใดนั้น บรรดาศิษย์สำนักเทควันโดรีบกรูเข้าไปพยุงหยางซ่าขึ้นมา หยางซ่าถูกไป๋อวิ๋นเฟยหักแขนทั้งสองข้าง แต่ที่สาหัสที่สุดคือ ‘จุดตันเถียน’ ถูกเตะอัดเข้าไปสองที จนจุดตันเถียนแตกสลาย หากไม่มียาวิเศษมารักษา เขาจะกลายเป็นคนธรรมดา หรืออาจจะแย่กว่าคนธรรมดาตรงที่กลายเป็นคนพิการ

หลังจากถูกพยุงขึ้นมา หยางซ่าจ้องมองไป๋อวิ๋นเฟยด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น พูดด้วยความเจ็บปวดว่า “จิตใจเจ้าช่างอำมหิตนัก!”

“อำมหิต?” ไป๋อวิ๋นเฟยกล่าวเสียงเย็น “หยางซ่า คุณออกกระบวนท่าหมายจะฆ่าผมให้ตาย แต่ผมแค่หักแขนกับทำลายจุดตันเถียนของคุณ นี่ถือว่าเมตตามากแล้วนะ คุณยังจะเอาอะไรอีก?”

สีหน้าของหยางซ่าเปลี่ยนไปมาหลายอารมณ์ สุดท้ายกลายเป็นความเสียใจ... ฝีมือสู้เขาไม่ได้จริงๆ การอยู่ที่นี่ต่อไปแม้เพียงวินาทีเดียวก็มีแต่จะขายหน้า เขาจึงสั่งลูกศิษย์ “ไป!”