บทที่ 160 วรยุทธ์ที่แท้จริงของตระกูลเซี่ยง

ศิษย์ในสำนักอย่างหยางซ่าต้องเสียเงินเสียเวลาไปตั้งเท่าไหร่กว่าจะได้สมุนไพรร้อยปีมาสักต้น แต่ไป๋อวิ๋นเฟยกลับกินเข้าไปตั้งมากมายในคืนเดียวโดยไม่กะพริบตา ราวกับกินผักกาดขาว เห็นแล้วน่าเจ็บใจแทนคนอื่นชะมัด

แต่การกินสมุนไพรเข้าไปมากขนาดนี้ก็ย่อมส่งผลดี ระดับการบำเพ็ญเพียรของไป๋อวิ๋นเฟยพุ่งทะยานจาก ปรมาจารย์ปราณขั้นกลาง ขึ้นสู่ระดับ มหาปรมาจารย์ปราณขั้นสูง

ขณะที่ไป๋อวิ๋นเฟยกำลังจะเอื้อมมือไปเด็ดสมุนไพรร้อยปีต้นที่สี่ เซี่ยงจี๋ก็รีบห้ามไว้ “สมุนไพรแม้จะดี แต่กินมากไปก็ไม่ดี มันจะให้โทษมากกว่าให้คุณ จะไปทำลายรากฐานลมปราณของเจ้า และส่งผลกระทบต่อการฝึกฝนในระยะยาว จนอาจทำให้เส้นทางการเป็นจอมยุทธ์ของเจ้าต้องจบสิ้นลง”

ไป๋อวิ๋นเฟยคิดตามแล้วก็เห็นด้วย การฝึกฝนควรเป็นไปอย่างมั่นคง ไม่ควรรีบร้อนจนเกินไปเหมือนชาวนาที่ดึงต้นกล้าให้สูงขึ้นสุดท้ายกล้าก็ตาย!

เมื่อก้มมองคราบของเหลวสีดำส่งกลิ่นเหม็นที่ถูกขับออกมาตามผิวหนัง ไป๋อวิ๋นเฟยจึงถอดเสื้อผ้าออกจนล่อนจ้อน แล้วกระโดดลงไปในลำธารเล็กๆ เพื่อชำระล้างร่างกาย